احكام مىشود ، پس تعيّد به عيد نوروز مبنى بر وهم فاسد نيست .
معلوم نيست كه حالا اولياى مخاطب كدام كلام أو را تصديق مىنمايند ، وبه دل وجان مىخرند ؟ ! وكدام را به تكذيب وابطال مىنوازند ؟ !
غالباً به سبب مزيد عصبيت اعتراف أو را به حق به سمع اصغا نشنوند ، ومزيد عناد را - كه بطلان آن به وجوه عديده ظاهر - اختيار سازند .
اما ادعاى اداى نماز شكر به روز قتل عمر بن الخطاب - يعنى نهم ربيع الأول - پس بالخصوص نمازى در اين روز شيعه نمىخوانند ، آرى چون حثّ وترغيب بر عبادت خداى تعالى وشكر در اين روز على الاطلاق وارد گرديده ، لهذا اگر نماز شكر هم در اين روز بخوانند قباحتى در آن متصور نيست . وچون مخاطب در اين مقام اعتراف كرده است به آنكه : اداى نماز شكر روز قتل عمر بن الخطاب - يعنى نهم ربيع الأول - أئمة احداث كردهاند به زعم شيعه - ونيز اين را وأمثال آن را از احداث أئمة پنداشته ، ‹ 952 › احداث عمر را بر آن قياس كرده ، پس گو آنكه نسبت زعم احداث أئمة ( عليهم السلام ) چيزى را - كائناً ما كان - به شيعه كذب محض است ، ليكن از آن مزيد شناعت وفظاعت كذب وافتراى أو كه در باب فقهيات بر آن جسارت كرده واضح مىشود ، چه أو در باب فقهيات ادعا نموده كه :
شيعه خود معترف اند كه اين عيد - يعنى عيد نهم ربيع الأول - در زمان أئمة نبود ، واحداث أحمد بن إسحاق است ( 1 ) .
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 247 .