چون جناب أمير ( عليه السلام ) با شيخين در ديگر مسائل مخالفت كرده ، در عدم اعطاى سهم ذوى القربى چرا باوصفى كه رأى آن جناب مخالف شيخين بوده ، موافقت مىكرد .
واز حضرت امام جعفر صادق ( عليه السلام ) روايتي نقل كرده كه از آن ظاهر است كه : جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) به حسنين [ ( عليهما السلام ) ] وابن عباس وعبد الله بن جعفر به جواب سؤال ايشان نصيب خود را از خمس ارشاد نموده كه : « آن حق است براي شما » ، واز ايشان در ترك حق خودشان رضا خواسته ، كما ستراه فيما بعد .
اما آنچه گفته : بلكه بر طور عمر . . . فقرا ومساكين بني هاشم را از آن داده ، آنچه باقي مىماند به ديگر فقرا ومساكين أهل اسلام تقسيم نموده .
پس بدان كه دعوى دادن جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) خمس [ را ] به ديگر فقرا ومساكين أهل اسلام مجرد از دليل است ، وهرگز مسلّم نيست ، ومع هذا چون دادن جناب أمير المؤمنين [ ( عليه السلام ) ] فقرا ومساكين بني هاشم را به اعتراف مخاطب ثابت است ، وندادن عمر فقراى ذوى القربى را هم از افاده ابن الهمام در " فتح القدير " ظاهر ، ونيز روايت ابن عباس كه نسائي وابن أبي شيبه وابن المنذر وغير ايشان اخراج كردهاند - كما ستقف عليه فيما بعد إن شاء الله تعالى - صريح است در آنكه : عمر اعطاى فقرا ذوى القربى وانكاح وقضاى ديونشان خواسته بود ، وليكن واقع نشد به سبب عدم قبولشان كه آن را كم از حق خود ديدند ، پس ثابت شد كه عمر فقراى ذوى القربى را هم نداده ، پس هرگز فعل عمر موافق فعل جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) - كه خودش نقل كرده - نباشد .
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 101
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص١٠١