انقياد آن نپرداخت ، بلكه مخالفت صريح با اين استدلال وموافقت با خليفه أول در نفى توريث روا داشت ، حال آنكه پر ظاهر است كه قبول اين استدلال وتسليم آن وانقياد به آن به وجوه شتّى أولى وأحق به لزوم ووجوب بود ، پس اگر آن بي أدب حظى از أدب مىداشت ، به هزار اولويت به تسليم اين استدلال مىپرداخت ، وحسب آن روايت بكريه را باطل مىساخت .
ششم : آنكه اگر ترك جواب مطلق استدلال به كلام الهى لازم است ، وجواب استدلال به كلام الهى على الاطلاق موجب ترك أدب است ، پس چرا هرگاه قدامة بن مظعون شراب ‹ 726 › خورد واحتجاج بر آن به آية : ( لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ جُناحٌ فِيما طَعِمُوا إِذا مَا اتَّقَوْا وَآمَنُوا . . ) ( 1 ) إلى آخر الآية ، نمود عمر أصحاب خود را حكم كرد كه جواب أو دهند ، وهرگاه ايشان سكوت از جواب أو كردند به ابن عباس حكم كرد كه جواب أو دهد ، وابن عباس جواب أو داد ، چنانچه ابن تيمية اين قصه را در “ منهاج “
و
هامش
1 . المائدة ( 5 ) : 93 .