كردهاند وآن را از فضائل عمر دانسته واحتجاج واستدلال به آن نموده [ اند ] .
اما آنچه گفته : تا ثبوت خطاى أو في الواقع لازم آيد .
پس مخدوش است به اينكه جواز خطا وثبوت خطا از عمر در اين واقعه وديگر وقائع بسيار في الواقع طشتى است از بأم افتاده ! !
هر كسى كه أدنى بهره از تتبع وتفحص روايات داشته ، قطع وجزم به اين معنا به هم مىرساند ; ونبذى از خطاياي أو در ما سبق ذكر يافته ونبذى از آن در ما بعد واضح خواهد شد .
پس تحاشى از اقرار خطاى عمر نمودن وخود را دور دور از آن كشيدن مبنى بر محض تخديع عوام كالانعام است تا گمان برند كه رتبه خليفه ثاني ارفع از آن است كه خطا از أو واقع شود ، وبطلان آن از إفادات وتصريحات خود مخاطب ووالد ماجدش - كه أو را آية من آيات الله ومعجزة من معجزات رسول الله ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مىداند ! ( 1 ) - ظاهر است ، فضلا عن غيرهما .
وعجب كه با وصف تنزيه وتبرئه عمر از خطا ، اهتمام بليغ در اثبات خطا بر جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) دارد واز تكذيب دلائل قاطعه وتصريحات أكابر حذّاق ووالدش وخودش اين خرافه را ، حسابي بر نمىدارد .
اما آنچه گفته : بلكه بنابر أدب است با كتاب الله كه مقابل آن چون وچرا
هامش
1 . مراجعه شود به تحفه اثنا عشريه : 184 .