بالجملة ; اگر مخاطب با وصف اطلاع بر روايات وإفادات أبو يعلى وابن المنذر وعبد الرزاق وابن عبد البر وزبير بن بكار وسعيد بن منصور ومحاملى وبيهقى وغزالى وحميدى وابن حزم وآمدى وراغب أصفهاني وزمخشري وصاحب “ مستطرف “ وابن تيمية ونيشابورى وابن حجر عسقلانى وسخاوى وسيوطى ومناوى ومحمد طاهر ونظام الدين وپدر خود چنين هفوات مىسرايد وعمر را عاجز از جواب آن زن نمىداند ، پس بايد كه أولا فتوا به كذب اين أئمة اعلام خود وپدر خود - كه أو را آية من الله مىداند ( 1 ) - بدهد ، باز اگر تغليط شيعه هم در نقل اين قصه نمايد ، مضايقه نيست كه البلية إذا عمّت طابت !
بل مىبايد كه به كذب خود هم سجلّ نويسد ; زيرا كه اگر چه در اين مقام راه تعصب پيموده وانكار أمور ظاهره آغاز نهاده ، ليكن به مقتضاى آنكه دروغگو را حافظه نباشد از آنچه قبل اين گفته ، غفلت ورزيده ، چه در باب امامت قائل شده به اينكه عمر به گفته زنى قائل شده ، چنانچه در جواب مطاعن نواصب در جواب طعنى كه مشتمل است بر ادعاى نواصب كه زيد بن ثابت - عياذاً بالله - جناب أمير ( عليه السلام ) را الزام صريح داد ، گفته :
ومناظره با زيد بن ثابت والزام دادن أو در يك مسأله موجب حقارت حضرت أمير ( عليه السلام ) نمىشود كه اتباع حق شأن اين قسم أوليا است ، از خليفه
هامش
1 . مراجعه شود به تحفه اثنا عشريه : 184 .