كه چاره انكار نگذارد ، ملجأ شده ، اقرار به حق مىنمايند ومعترف به خطاى خود مىشوند .
آرى ; اگر فاضل ناصب استدلال بر عدم نفسانيت عمر به حكايت ضرطه أو بر منبر در حالت خطبه ! وظاهر ساختن آن بر حاضرين مىنمود ، دليلي شافى بود بر طهارت نفس أو كه به حضور أعيان وأكابر ، پرده حيا بدريد وبه كمال بي آزرمى ظاهر ساخت كه از أو بر منبر در اثناى خطبه ، ضرطه - كه عبارت از گوز با آواز است - سر زده ! !
راغب أصفهاني - كه از أكابر أفاضل ومشاهير أماثل أهل سنت است - در كتاب “ محاضرات “ - در ترجمه عذر من خرج منه ريح من الأكابر وقلة مبالاته بذلك - مىفرمايد :
ويروى أن عمر . . . صعد المنبر يخطب ، فقطع خطبته ، فقال : يا أيها الناس ! إني مثّلت بين أن أخاف الله ‹ 781 › فيكم أو أخافكم في الله ؟ فكان خوف الله أولى بي ، ألا وإني قد خرج مني ضرطة ، وها أنا أُعيد الوضوء وأعود . انتهي ( 1 ) .
حاصل آنكه روايت كرده مىشود كه : عمر بر بالاى منبر برآمد كه خطبه مىخواند ، پس خطبه خود را قطع نمود وگفت : أيها الناس ! من ايستادهام در ميان آنكه بترسم خدا را درباره شما ، يا بترسم شما را درباره خدا ، پس بود
هامش
1 . [ الف ] قوبل بأصل المحاضرات في المجلد السادس في المجون والسخف . ( 12 ) . [ محاضرات الأدباء 2 / 299 ] .