نمايد ، شهادت على النفي است ، وشهادت على النفي - به شهادت خودش در باب مكائد - مقبول نيست ( 1 ) .
دوم : آنكه هر كس أدنى بهره از ادراك وتأمل داشته است ، مىداند كه اين كليه ، كذب محض ودروغ صرف است ; چه از مشاهده حالات رؤساى جزئي ، ظاهر وواضح است كه : كساني كه از ايشان خود را مطيع ومنقاد احكام شريعت مىنمايند وخود از أهل علم هستند ويا به استفتاى از علما كاربند مىشوند ، ايشان در صورت قيام حجت وبرهان - گو از آحاد ناس وگو از زنان باشد - سكوت گوارا مىكنند .
سوم : آنكه قيام حجت مسكت وبرهان مفحم اثرى عجيب وغريب دارد كه بسيارى از منهمكين در لجاج وعناد وجور وظلم وبي باكى وانتهاك حرمات شرع با وصف استيلاى غضب وسوء خلق وتسلط وتجبّر وتكبّر بر ايشان ، هرگاه حجت مسكت وبرهان قوى بر ايشان قائم مىشود ( 2 ) ، ايشان را مبهوت وسراسيمه وعاجز وحيران مىگرداند ، وچاره جز سكوت وصموت ، بلكه اعتراف واقرار نمىگذارد ، واين معنا أصلا دلالت بر صفاى سريرت وحسن سيرت ايشان نمىكند .
هامش
1 . تحفه اثنا عشريه : 33 - 34 .
2 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( واو ) آمده است .