تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 164

مساهمون:

ص١٦٤
الآية حجّة ، ولا لكلام المرأة موقع ، ولا كان عمر يعترف بأنها أفقه منه ، بل كان الواجب عليه أن يردّ عليها ويوبّخها ويوقفها ( 1 ) : أنه ما حظر ذلك . وإنّما كان الآية حجّة عليه ، لو كان حاظراً ( 2 ) مانعاً ( 3 ) . خلاصه آنكه : تأويل نمودن حديث مذكور را وحمل كردن آن بر استحبابِ اجتناب از مغالات مهور ، پس دفع امر بديهي است ; زيرا كه مروى آن است كه : عمر منع كرد از مغالات مهور وحرام گردانيد آن را تا اينكه گفت زن مذكوره آنچه گفت ، واگر حرام نمىكرد ، در آية مذكوره حجت نبودى ، ونه كلام آن زن موقع داشتى ، وعمر اعتراف نمىكرد به اينكه آن زن فقيه تر از اوست ، بلكه واجب بود بر أو كه بر آن زن ردّ مىكرد وأو را توبيخ مىنمود ، وواقف مىگردانيد أو را كه أو حرام نگردانيده است اين را ; وآية كريمه بر أو حجت نمىتواند شد مگر وقتي كه أو حرام كننده مغالات باشد . واز عبارت ابن حزم - كه سابقاً گذشته - نيز ظاهر است كه از عمر جواز مغالات غائب شده ، يعنى أو را جواز مغالات معلوم نبود ، وعبارت ابن تيمية كه گذشته نيز صريح است در آنكه عمر مغالات را حرام كرده بود ، واز كلام ابن تيمية در مقام ديگر نيز به نهايت صراحت واضح است كه عمر مغالات را
هامش
1 . في المصدر : ( يعرّفها ) . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( خاطراً ) آمده است . 3 . الشافي 4 / 185 .