تفسيق خليفه خود كرده باشند ، وهو عندهم أشنع من كل شنيع .
و اما آنچه گفته : چون در اين باب الزام اهل سنت ، و اثبات مطاعن به روايات و مذهب ايشان منظور است ، لابد ملاحظه روايات و مسائل ايشان بايد كرد ، و الا مقصود حاصل نخواهد شد .
پس اگر مقصودش اين است كه در باب الزام اهل سنت تمسك به روايات و مسائل ايشان مىبايد ، پس قولش صحيح است ، و علماى شيعه را هميشه اين معنا ملحوظ و منظور مىباشد ، چنانچه در مقدمه الهيه ، در ضمن اقوال ، ردّ مخاطب كه در صدر كتاب گفته ، به معرض گزارش و بيان آمد ( 1 ) .
و اگر مطلوبش اين است كه ملاحظه جميع روايات ايشان ، اگرچه با هم متناقض و متعارض بوده باشد لابد و ضرور است ، پس اين معنا هرگز ضرور نيست ; در فتاواى “ مجمع البركات “ ( 2 ) مىنويسد :
هامش
1 . گر چه در شمار تأليفات مؤلف كتابى به نام “ مقدمة الهية “ گزارش نشده است ، ولى عبارت ايشان در اين مقام مفيد آن است كه ايشان در ردّ مقدمه تحفه هم تأليفى داشته و در آن كتاب اثبات كرده است كه علماى شيعه در ردّ عامه به روايات و مطالب خود عامه تمسك كردهاند .
2 . لم نعلم بطبعه ، ولا نعرف له نسخة فعلا ، وقال في معجم المؤلفين عمر كحالة 3 / 41 : أبو البركات بن جمال الدين ( كان حيّاً 1110 ه 1698 م ) أبو البركات بن جمال خان . فقيه حنفي ، تولّى الإفتاء بدهلي في الهند . من آثاره : مجمع البركات .