بعضى گفتهاند : مقصود از وجوه اعيان و رؤسا هستند ، يعنى آنها هم در آن روز از همه چيز دست كشيده و رو بسوى حقّ هستند و بيچاره .
« فَلا يَخافُ ظُلْماً » مجمع : ابن كثير « يخف » با سقوط الف و جزم آخر خوانده است يعنى نبايد بترسد .
« وَكَذلِكَ أَنْزَلْناه » 113 مجمع : يعنى همانطور كه قصّهء پيشينيان برايت گفتيم قرآن برايت فرستاديم .
كشف : يعنى همانطور كه بموسى تورات داديم براى تو قرآن فرود آورديم .
« لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى إِلَيْكَ » 114 طبرى : يعنى پيش از آنكه آنچه نازل مىشود تمام شود مخوان و براى مردم مگو ، يا پيش از آنكه بيان و روشن شود براى تو بر ديگرى مخوان .
اسباب النزول سيوطى : سدّى گفته است : چون آيتى بر پيغمبر عليه السّلام نازل ميشد بر خود رنج ميداد در حفظ آن كه مبادا هنوز بخاطر نسپرده جبرئيل برود و يا وحى تمام شود ، به اين آيه به او دستور داده شد كه ناراحت نباش .
مجمع : يعقوب « نقضي وحيه » خوانده است كه فعل متكلَّم است و معلوم و اسم بعد مفعول آن و منصوب يعنى بر گذار كنيم وحى آن را ، و قرائت ديگر بفعل غايب مجهول است و اسم نايب فاعل و مرفوع يعنى وحى آن برگذار شود و به آخر برسد . و معنى سوّمى براى اين جمله است : يعنى تعجيل مكن در خواهش نزول قرآن كه ما بموجب مصلحت نازل ميكنيم .
« وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً » 114 يعنى بر حفظ و نگهداريم بيفزا كه آنچه به من وحى مىشود فراموش نكنم ، 2 - بر علم من به قرآن و معانى آن بيفزا 3 - معلومات من را زياد كن ، و نقل است كه عبد اللَّه مسعود در دنبال اين آيه ميگفت « ربّ زدني ايمانا و يقينا » .
و هم او نوشته : فرق است ميان مصطفى و موساى كليم ، موسى چون دعوى علم كرد ، ربّ العزّه حوالت او بر خضر كرد و بدبيرستان خضر فرستاد تا ميگفت « هَلْ أَتَّبِعُكَ
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 129
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص١٢٩