شنيدن اين حديث ، زن را رها نموده و او را حدّ نزد .
« 54 » روزى عمر در سخنرانى خود گفت : هر كس مهر دخترش را از حدّ معمول و متعارف بالاتر قرار دهد ، آن زيادى را به بيت المال برمىگردانم ! زنى از جمع حاضران برخاست و بر وى ايراد گرفته و گفت : چگونه ما را از موهبتى كه خداوند در قرآن كريم ، براى ما قرار داده ، منع مىكنى ؟ خداوند متعال در سورهء نساء ، آيه 20 مىفرمايد : اگر زنى را به ظرفيت يك قنطار ، مهر بستيد ، چيزى از آنها نستانيد ، عمر از گفتهء خود نادم شده و گفت ، همهء مردم از عمر داناتر و به احكام دين آشناترند حتى زنان پردهنشين .
« 55 » و نيز زنى را كه متهم به زنا بود ، نزد عمر آوردند ، وى بدون درنگ ، دستور داد تا او را رجم كنند ! على عليه السّلام پيش از اجراى حكم در محل حضور يافت و فرمود : چرا اين زن بايد رجم شود و تقصير او چيست ؟ جمعى كه در آنجا حضور داشتند ، جريان را نقل كردند ، على عليه السّلام فرمود : دست نگهداريد تا در مورد جرم تحقيق به عمل آيد ، سپس رو به عمر نموده فرمود : آيا به دستور تو مىخواهند اين زن را رجم نمايند ؟ گفت : آرى ! آنگاه اعتراف زن به زنا را بازگو كرد ، على عليه السّلام فرمود : شايد بر او خشم گرفته و يا او را ترساندهاى ؟ عمر گفت آرى چنين است ، على عليه السّلام فرمود : آيا نشنيدى از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه فرمود : اعتراف با شكنجه اعتبار ندارد و حدّ بر معترف جارى نمىشود ، مگر نه اين
هامش
( 54 ) . الغدير ، ج 6 ، ص 95 - 99 ؛ درّ المنثور ، ج 2 ، ص 123 ، كشّاف زمخشرى ، ج 1 ، ص 491 ؛ تفسير ابن كثير ، ج 1 ، ص 467 ؛ سنن بيهقى ، ج 7 ، ص 233 ؛ و مجمع الزوائد ، ج 4 ، ص 283 نهج الحق و كشف الصدق علامهء حلّى ، ص 277 .
( 55 ) . فرائد السمطين ، ج 1 ، ص 350 ، باب 65 ، شمارهء 276 با اختلاف در عبارات و اينكه زنى كه باردار بود نزد وى آوردند ، تا اين كه گويد : على عليه السّلام فرمود : اگر بر اين زن حكومت دارى ، بر آنچه در شكم دارد ، حاكم نخواهى بود ، سپس مولا فرمود : شايد او را سرزنش كرده و او را تهديد نمودهاى ؟ مناقب خوارزمى ، فصل هفتم ، ص 39 ؛ احقاق الحق ، ج 8 ، ص 202 ؛ ينابيع المودة ، ص 75 ، باب چهاردهم ؛ الغدير ، ج 6 ، ص 110 ؛ الرياض النضرة ، ج 2 ، ص 196 ؛ و در چاپ ديگر ، ج 3 ، ص 163 ، ذخائر العقبى ، ص 80 ؛ مطالب السؤول ، ص 13 ؛ الاربعين فخر رازى ، ص 466 ؛ فضائل الخمسه فيروزآبادى ، ج 2 ، ص 288 از الرياض النضره ، ج 2 ، ص 195 و در چاپ بيروت ، ج 3 ، ص 162 .