رودخانهء فرات به قصد سرزمين بابل عبور نمايد . قبل از ورود به رود فرات تعداد زيادى ياران آن جناب در تدارك عبور بودند ، تنها آن جناب و گروه اندكى نماز عصر را به جاى آوردند ، اما هنوز عبور از رودخانه به پايان نرسيده بود كه آفتاب غروب كرد ، در اين بين نماز تعدادى از ياران آن حضرت فوت شد و به اين ترتيب همگى از فضيلت نماز جماعت محروم ماندند و با تأسف از محروميّت جماعت و فوت نمازشان با آن حضرت سخن گفتند ! على عليه السّلام كه سخنان آنها را شنيد ، دست به دعا برداشت ، تا خداوند آفتاب را به زمان نماز عصر برگرداند و جمعا نماز عصر را در وقت و به صورت جماعت به جاى آورند ، در آن حال آفتاب ، به موضع وقت نماز عصر برگشت و آن قدر توقف نمود ، تا اصحاب نماز را انجام دادند . اين منظره باعث شادمانى ياران آن جناب گرديده هلهله كنان ، به تسبيح و تقديس و استغفار پرداختند .
« 127 » به هنگامى كه رود فرات طغيان نمود و شهر كوفه در خطر سيل قرار گرفت ، ساكنان شهر از ترس غرق شدن ، به على عليه السّلام پناه بردند و زارى كنان از آن حضرت تقاضا
هامش
( 127 ) . ارشاد شيخ مفيد ، ج 1 ، ص 348 ، فصل هفتاد و هفتم ، باب سوم ؛ روضة الواعظين ابن فتال نيشابورى ، ص 119 با اندك اختلافى در بعضى الفاظ .