1692 - در طريق حق
نهج البلاغه : عقلش را زنده كرد و نفسش را كشت تا آنجا كه بدنش لاغر و باريك شد و دل سختش نرم و ملايم گرديد و نورى بسيار درخشان برايش بدرخشيد .
و راه را برايش روشن كرد و در همان روشنايى راه حق را پيمود منازل و عقبات را پشت سر گذاشت تا به در سلامت و منزل اقامت رسيد دو پايش در قرارگاه امن و آسايش استوار گرديد به سبب چيزى كه فكر و دل خود را به كار واداشت و بر اثر آنچه كه پروردگار خود را راضى و خشنود كرد .
1693 - وصيت به فرزندان
از وصاياى امير مؤمنان عليه السّلام به فرزندانشان :
اى فرزندانم ! با مردمان چنان معاشرت كنيد تا اگر از ايشان غايب شديد ، مشتاقتان شوند و اگر شما را از دست دادند ، بر شما بگريند . اى فرزندان ! دلهاى آدميان ، چونان سپاهيانى هستند پيوسته كه به دوستى يكديگر را بنگرند و بدان باهم نجوا كنند و به بغض نيز هنگام نفرت . از اين رو اگر كسى را بىآنكه خيرى از او به شما رسيده باشد ، دوست داشتيد ، به دو اميدوار باشيد و اگر كسى را بىآنكه شرّى از شما رسيده باشد ، دشمن داشتيد ، از او برحذر باشيد .
1694 - در حركت افلاك
در بحث حركات افلاك در محاكمات مسطور است : هنا شك و شك اينكه هرگاه دو دايره را كه يكى حاوى و ديگرى محوى و هريك به خلاف يكديگر بر محور واحد به حركت واحد متحرّك شوند ، فرض كنيم و از دايرهء محويّه نقطهاى را بر نصف النّهار انگاريم ، لابدّ آن نقطه با آن كه از جملهء نقاط دايرهء محويه و ساير نقاط آن بالضروره به حركت خود قطع دو فلك مىكنند و بايستى آن نقطه گاهى در شرق و گاهى در غرب باشد ، باز بر نصف النهار ديده مىشود . چه محويّه اگر آن را به جانب شرق دهد ، حاوى به سمت غربش باز آرد .
يكى از فضلا در حلّ اين نكته گفته : هر متحرّكى را دو حركت است ؛ يكى حقيقى كه قطع مسافتى است كه بر آن گذرد و ديگرى اضافى است نسبت به نقاط خارجهء مفروضه كه مسافت حركت را زاويه كردند و نقطهء محويّه را اگرچه بالذّات حركت هست ، ليكن نسبت به نقاط خارج از مدار خود احداث زاويه نكند ، بدان جهت هميشه ثابت ديده مىشود .