الاسلام و المسلمين ، « حسن بن يوسف بن مطهّر حلَّى » ( قدس الله روحه الزكيه ) بنام « كتاب الالفين » تدوين كرده و در آن هزار دليل از قرآن و كتابى كه باطل در آن راه ندارد و هزار دليل از سنّت پيامبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ، بر امامت على بن ابى طالب عليه السّلام اقامه كرده است .
دلايل امامت على عليه السّلام
اگر هيچ دليلى ، جز عصمت و نصّى كه از پيامبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در اين باره ، رسيده نداشته باشيم ، كافى است ، زيرا اگر امام عليه السّلام معصوم نباشد ، جايز الخطاب خواهد بود ، و نياز به امامى ديگر داريم ، تا او را از خطايش باز دارد و لازمهء اين كار تسلسل است ، و تسلسل هم باطل مىباشد ، زيرا علتى كه ما را نيازمند امام عليه السّلام مىكند ، جواز خطاى امّت است ، و بايد امام اين گونه نباشد ، و گر نه فايدهاى بر امامت مترتب نخواهد شد ، و چون امام حافظ شرع است ، اگر معصوم نباشد ، از اخلال در شرع ، مصون نخواهد بود ، و ممكن است دستورات آن را كم و زياد كند بنا بر اين اسلام محفوظ نمىماند .
ديگر اين كه اگر معصيت امام ممكن باشد ، يا از او پيروى مىكنند ، يا نه ، اگر پيروى كنند ، تعاون بر گناه لازم مىآيد ، در حالى كه خداوند از آن نهى كرده * ( لا تَعاوَنُوا عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوانِ ) * ( 1 ) و اگر از او تبعيّت نشود ، امامتى وجود ندارد ، چون فايدهاى در كار نيست .
با اين اوصاف ، منصب امامت ، لطفى است از سوى خدا ( به بندگان ) و او جز معصوم ، كسى را براى اين منصب انتخاب نمىكند ، بنا بر اين واجب است امام عليه السّلام پس از پيامبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم على عليه السّلام باشد ، چرا كه بر عصمت او اجماع قائم
هامش
( 1 ) مائده / 2 .