* ( لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ) * ( 1 ) : ستمكاران ( كافران ) به عهد من نمىرسند .
پس منصب امامت در على عليه السّلام متعين مىگردد .
دليل ديگر اينكه ، غير على عليه السّلام ظالم بوده ، چون زمانى در كفر به سر مىبرده و از تكيه ( و ركون ) به ظالم ، نهى شده * ( وَلا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا ) * ( 2 ) پس تنها على عليه السّلام سزاوار اين مقام است .
آيهء ديگر :
* ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ الله وَرَسُولُه وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ ) * .
: ولى شما ، خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آوردند و نماز را به پاى داشتند و زكات دادند .
كلمهء « ولىّ » در اينجا به معناى ، اولى به تصرف است ، مثل جملهء : نكاحى نيست مگر به ولىّ ، و حاكم ، ولىّ كسى است كه ولىّ ندارد ، بنا بر اين يا مراد از * ( « الَّذِينَ آمَنُوا » ) * جمع است يا بعض ، مسلما جمع نيست ، زيرا لازمهاش يكى بودن ولىّ و مولَّى عليه است ، مضافا اينكه ، مقيّد به دادن زكات در حال ركوع شده ، و اين توصيف مخصوص على عليه السّلام است و براى عموم حاصل نمىشود ، پس مراد بعض است ، و منظور على عليه السّلام است .
ديگر اينكه : همهء كسانى كه گفتهاند : مراد آيه بعض است ، قائلند كه آن بعض على عليه السّلام است و اگر كسى بگويد : منظور ديگرى است ، در حالى كه مراد بعض است ، خرق اجماع كرده ، چون مصداق و مراد اجماع على عليه السّلام است .
هامش
( 1 ) بقره / 124
( 2 ) هود / 113