پس از آن از شهر كوفه خارج شده ، آمادهء جنگ با امام عليه السّلام شدند و « عبد الله وهب و ذا الثديه » را فرمانده خود قرار دادند و گفتند : در جنگ با تو منظورى جز خدا و آخرت نداريم .
امام عليه السّلام اين آيه را تلاوت نمود :
* ( هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالأَخْسَرِينَ أَعْمالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً ) * ؟ ( 1 ) : به شما خبر دهم به زيانبارترين اعمال ( افراد ) كسانى هستند كه كارشان در دنيا بىهدف است و گمان دارند كه كار خوبى انجام مىدهند .
پس از آن شعلهء آتش نبرد ، افروخته گشت و با يك حملهء امام عليه السّلام بعد از يك ساعت ، همهء آنها كشته شدند ، جز نه نفر كه فرار كردند و از اصحاب على عليه السّلام به تعداد نفراتى كه از خوارج سالم ماندند ، كشته شدند ، يعنى : فقط نه نفر ! امام عليه السّلام پيش از جنگ خبر داده بود كه ما با آنها مىجنگيم و ده نفر از ما كشته نشود و ده نفر از آنها جان سالم به در نمىبرد .
اين جنگ را ، جنگ نهروان و مبارزهء با خوارج ( مارقين ) مىگويند و پيامبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در بارهشان فرموده بود : آنان ( خوارج ) بدترين مردم و مخلوقات هستند و بهترين مردم و مخلوقات كه بزرگترين وسيله نزد خدا در قيامت است با آنان مىجنگد . ( 2 )
هامش
( 1 ) كهف / 103
( 2 ) قال النّبى صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم في حقّهم :
انّهم شر الخلق و الخليفة يقتلهم خير الخلق و الخليفة و اعظمهم يوم القيامة عند اللَّه وسيلة .