35 - معدان بن جواس كندى سكونى ، او با قبيله ربيعه همپيمان بود و دوران جاهليت و اسلام را درك كرده بود ، معدان مسيحى و مقيم كوفه بود و در زمان حكومت عمر بن خطاب اسلام آورد ، زبير بن عوام سرپرستى او را عهدهدار شد . لذا معدان او را در اشعارش ستود .
36 - متوكل ليثى بن عبد اللّه بن نهشل بن وهب بن عمرو بن لقيط بن يعمر بن عوف بن عامر بن ليث بن بكر بن عبد مناة بن كنانه ، كنيهاش ابا جهمه بود و در دوران معاوية بن ابى سفيان مىزيست . اين اشعار از اوست .
از اخلاق ناپسندى نهى نكن در حالى كه خودت مرتكب آن مىشوى انجام دادن اينها ننگ بزرگى براى توست گاهى شخص كم همت بسيار پيمان شكنى مىكند و گاهى شخصى فقير ، ولى سخاوتمند است « 1 » .
37 - محمد بن عمرو بن وليد بن عقبة بن ابى معيط معروف به ذى شامه و ابن ابى قطيفه ، عبد الملك او را به حكومت كوفه گمارد ، نامش در مبحث زمامداران ذكر شد .
38 - محمد بن عبيد اللّه ابوبكر عرزمى از سرزمين يمن و حضرموت بود ، او در كوفه اقامت گزيد و اوايل حكومت عباسيان را درك كرد و بيشتر اشعارش درباره آداب و ضربالمثلها بود .
39 - محمد على مامونى ، او از حسن بن رجاء بن ابى ضحاك بسيار بدگويى مىكرد .
40 - محمد بن جميل كاتب تميمى مولاى نبى تميم از مديحه سرايان ابى غانم امير حميد بن عبد الحميد طوسى بود ،
41 - محمد بن ابى حارث ، دعبل گويد وى داراى اشعار زيبا و دلپذير بسيارى بود .
42 - محمد بن عبد اللّه بن حسين بن عبد اللّه بن اسماعيل بن عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب ( ع ) ، كنيه او ابو طالب جعفرى بود ، او شاعرى بود كه اشعار اندكى سروده بود و در كوفه اقامت داشت ، هنگامى كه ميان طالبيان و عباسيان در كوفه درگيرى روى داد و طالبيان تحت تعقيب قرار گرفتند ، ابو طالب اين ابيات را سرود :
هامش
( 1 ) -لاتنه عن خلق و تأتى مثله * عاد عليك إذا فعلت عظيمقد يكثر النكث المقصر همّه * و يقل مال المرء و هو كريم