تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 543

مساهمون:

ص٥٤٣
به دست خود به هلاكت انداخته‌اند . چنان كه خداوند متعال فرموده : * ( « فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ » ) * ( 1 ) اين ظاهر آيات است بدون اينكه براى بيان مقصود آنها ، نيازى به تكليف باشد ، بر خلاف نهى ابوبكر . بعلاوه ، اگر اين آيات مباركه در آنچه ما گفتيم ، ظهور نداشته باشد ، بايستى آنها را بر همين معنا حمل كنيم ؛ چرا كه مىدانيم پيامبران معصوم و كامل هستند ، درست بر خلاف ابوبكر ، خصوصا كه حمل در آن آيات خيلى آسان است امّا در مورد ابوبكر نياز به تكلَّف دارد و بلكه كاملا روشن است كه اندوه وى - چنان كه از برخى اخبار نيز فهميده مىشود - به سبب ترس از مرگ بوده است . اين سخن فضل هم كه گفت : « خداوند در چند جاى قرآن او را مدح كرده است . . . » كذب و افتراى محض است . زيرا بخارى در تفسير سوره احقاف از يوسف بن ماهك روايت كرده : « مروان گفت : آيهء * ( وَالَّذِي قالَ لِوالِدَيْه أُفٍّ لَكُما أَ تَعِدانِنِي » ) * ( 2 ) در مورد اين مرد ، يعنى عبد الرحمن بن ابوبكر ، نازل شده است . عايشه از پشت پرده گفت : هيچ آيه اى در مورد خاندان ما نازل نشده است مگر آنچه كه مربوط به پاكدامنى من [ در جريان افك ] است » . اگر آيه اى در شأن پدرش نازل شده بود ، قطعا آن را هم استثنا مىكرد ، پس اين آيات عديده را [ كه فضل ادعا مىكند ] از كجا آورده‌اند ؟ ! عموم سخن عايشه با آيه غار منافاتى ندارد . زيرا آن آيه دربارهء رسول خدا ( ص ) فرود آمد و اگر چه بر اين دلالت دارد كه ابوبكر مخاطب پيامبر بوده امّا اين به معناى نزول آيه در شأن وى نيست . مشهورترين آيه اى كه پنداشته‌اند دربارهء ابوبكر فرود آمده ، آيهء مباركهء : * ( « وَسَيُجَنَّبُهَا الأَتْقَى الَّذِي يُؤْتِي مالَه يَتَزَكَّى وَما لأَحَدٍ عِنْدَه مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى » ) * ( 3 ) كه آن را از عروه و عبداللَّه پسران زبير روايت كرده‌اند . اين روايت گذشته از اينكه تفسير به رأى است ، سخن كسى است كه متهم بوده و كينه توزترين دشمنان امير المؤمنين ( ع ) و از جمله كسانى بوده است كه در جنگ جمل ، با آن حضرت جنگيدند . پيش از اين آورديم كه بغض على ( ع ) نشانه نقاق است ، تا چه رسد به جنگ رسمى با آن حضرت ( ع ) . منافق ، فاسق است و بنابراين ، نه رأى وى در تفسير پذيرفته مىشود و نه روايت و كرامتش . بعلاوه ، اين روايت معارض روايت ديگرى است كه مىگويد : اين آيهء مباركهء دربارهء على ( ع ) يا ابوالد حداح يا ديگران
هامش
( 1 ) . فاطر / 8 . ( 2 ) . احقاف / 17 . ( 3 ) . ليل / 17 .