دست او در هنگام فرار ، ناكار شده باشد . ضمن اينكه بيشتر مطالبى كه در مورد پايدارى و دلاورى آن دو ذكر شده از خود آنها نقل شده است و اين در حالى است كه هر دو متهم هستند . چرا كه مىدانيم در بعضى ادعاهاى خود ، دروغگو بودهاند .
بخارى در مورد غزوهء احد و مناقب مهاجران از ابو عثمان روايت كرده كه گفت : « يكى از روزهايى كه رسول خدا ( ص ) در آن جنگيد ، احدى غير از طلحه و سعد با پيامبر ( ص ) نماند . اين روايت از آن دو است . » اگر پايدارى آن دو در احد را بپذيريم بايد بگوييم كه كسان ديگرى هم پايدار ماندند همچون امير المؤمنين . پس چگونه مىگويند كه كسى جز آن دو نمانده است . از طرفى غير از احد ، جاى ديگرى نيست كه در آن مسلمانان فرار كرده باشند و فقط اين دو ثابت قدم ، مانده باشند ! حال كه در اين مورد ، كذب آن دو ثابت شد ، از اين پس در هر موردى كه آن دو خبر دهند ، مورد اتهام هستند . مانند ادعاى سعد كه گفته : رسول خدا ( ص ) به او خطاب نمود و پدر و مادرش را فداى او كرد ! اگر هم بپذيريم كه آن دو فرار نكردند و در احد ، فداكارى و دلاورى از خود نشان دادند ، باز با امير المؤمنين ( ع ) كه فرشتگان از حسن فداكارى او به شگفت آمدند و جبرئيل در فضيلت او ندا در داد ، مقايسه نمىشوند ، تا اينكه فضل آن دو را در عرض حضرت قرار دهد ! اگر از تمام آنچه كه گذشت صرف نظر كنيم ، خواهيم گفت كه مقصود اصلى ، اثبات برترى امير المؤمنين بر مشايخ سه گانه ( ابوبكر ، عمر و عثمان ) در شجاعت و جهاد است ، همچنانكه در صفات ستوده و آثار جميله بر آنان فضيلت دارد . پس اثبات شجاعت طلحه و سعد و دلاورى آن دو در احد ، سودى به حال فضل ندارد . بنابر اين چگونه شايستگى تقديم بر يعسوب ( امير و فرمانده ) دين و ايمان و شير جهانيان و زينت دانشمندان عامل و جان پيامبر امين را پيدا كردند . بخصوص عثمان كه همگان اتفاق نظر دارند و در اخبار آمده است كه در احد ، فرار كرد و پس از سه روز بازگشت و پيامبر ( ص ) به او فرمود : راه زيادى رفتى ؟ ! ! همچنين عمر كه بيشتر اخبار اهل سنت بر فرار وى از معركه احد دلالت دارد . مانند اين روايات :
1 - اخبارى كه گذشت .
2 - روايت سيوطى در الدر المنثور در تفسير فرمودهء خداوند : * ( « و ما محمّد الَّا رسول » كه مىگويد : ابن النذر از كليب آورده كه گفت : عمر براى ما خطبه خواند و سورهء آل
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 477
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٤٧٧