كه مسلمانان از گشودن آن عاجز بودند ، از جا كند . فضايل آن حضرت ( ع ) آن قدر فراوان است كه قابل شمارش نيست .
فضل مىگويد :
آنچه كه در مورد دلاورى امير المؤمنين در ركاب پيامبر ( ص ) بيان كرد ، چيزى نيست كه كسى در آن شبهه اى داشته باشد . در بيشتر جنگها پيروزى از آن او بود . اين مسئله ، مشهور و مسلَّم است و احدى را در آن اختلاف نيست . آنچه كه دربارهء دلاورى وى در جنگ بدر و كشتن سرداران قريش بيان كرده ، آن هم درست است . زيرا وى اوّلين كسى است كه در جنگ بدر به ميدان مبارزه رفت . آنگاه كه عتبه ، شيبه و وليد بن عتبه از سپاه مشركان بيرون آمدند و مبارز خواستند ، گروهى از انصار به مصاف آنان رفتند . آنان گفتند :
ما با شما مبارزه نمىكنيم . سپس فرياد زدند : اى محمّد ! همتايان قريشى ما را به سوى ما گسيل دار . و رسول خدا فرمود : عبيده ! حمزه ! على ! بيرون رويد . آنان به صحنه نبرد رفتند . عبيدة بن حارث با عتبه ، حمزه با شيبه و على با وليد به نبرد ، پرداخت . على ، وليد را كشت و حمزه ، شيبه را . امّا بين عتبه و عبيده ضرباتى رد و بدل شد . على و حمزه به كمك عبيده رفتند و عتبه را كشتند . اين اوّلين مبارزه اى بود كه در اسلام به وقوع پيوست و امير المؤمنين يكه تاز ميدان بود .
آنچه در مورد دلاورى على در روز احد گفته نيز درست است ليكن اصحاب نيز در آن روز دلاورى كردند . طلحة بن عبيد اللَّه در آن روز از خود دلاورى نشان داد . همين طور سعد بن ابى وقاص ، ابودجانه و گروهى از انصار .
امّا آنچه در مورد جنگ حنين و ابوبكر بيان كرده ، از دروغهاى اوست . چگونه ممكن است كه ابوبكر اصحاب رسول خدا ( ص ) را چشم بزند ، در حالى كه وى در آن موقع بزرگ مهاجران و پرچمدار آنان بود ؟ ! به هر صورت او يكى از مسلمانان بود كه كثرت سپاهيان ، او را به شگفتى واداشت و خداوند نيز اين آيه را نازل فرمود .
امّا اينكه گفته : عتبه و معتب پسران ابولهب در جنگ حنين در كنار رسول خدا ( ص ) ماندند و فرار نكردند ، بيانگر ناآگاهى او از علم تاريخ است . آيا نمىداند كه رسول خدا ( ص ) ، عتبه را نفرين كرد كه خداوند سگى از سگان خود را بر او مسلط نمايد و خدا هم دعاى پيامبر ( ص ) را اجابت فرمود و شيرى او را دريد . اين جريان پيش از هجرت اتفاق افتاد و عتبه در حال كفر مرد . پس چگونه در ركاب رسول خدا ( ص ) در جنگ حنين حضور يافت ؟ ! اين ناشى از جهل وى نسبت به سرگذشت پيشينيان است .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 474
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٤٧٤