22 - حديث ابو تراب
مصنّف - اعلى اللَّه منزلته - مىگويد :
در كتاب الجمع بين الصحيحن آمده كه :
رسول خدا ( ص ) بر دخترش فاطمه وارد شد . سر و گردنش را بوسيد و فرمود :
پسر عمويت كجاست ؟ فاطمه پاسخ داد : در مسجد است . پيامبر ( ص ) ديد كه رداى على افتاده و پشتش خاكى شده است . پيامبر ( ص ) در حالى كه خاك را از پشت على پاك مىكرد ، مىگفت : « بنشين اى ابو تراب ! » و اين جمله را دو بار تكرار كرد .
فضل مىگويد :
اين حديث صحيح است و يكى از مواردى است كه پيامبر ( ص ) دربارهء امير المؤمنين ( ع ) اظهار لطف و مهربانى كرده ، به او محبّت فرموده است . اما با اين روايت ، نص بر امامت على ثابت نمىشود .
من مىگويم :
بلى ، اين يكى از الطاف پيامبر ( ص ) و محبتهاى آن حضرت به امير المؤمنين ( ع ) است .
امّا تلطَّف به على در حالى كه در مسجد خوابيده است بدون اينكه كراهت خوابيدن در مسجد را گوشزد كند ، دليل بر اين است كه خوابيدن على در مسجد كراهت ندارد و در حكم و طهارت با پيامبر ( ص ) مساوى است . همچنانكه حديث سد الابواب هم آن را مىرساند . وجه دلالت آن را بر امامت على ( ع ) ، پيش از اين آورديم . از اين گذشته حديث فوق بر شدت زهد على ( ع ) كه به نهايت درجه رسيده بود و با آن بر ساير بلند مرتبگان امتياز داشت ، دلالت مىكند . چه على ( ع ) از خانواده نعمت و شرف و پسر شيخ بطحاء ( ابو طالب ) و بزرگ شهر بود و خود نيز از علو و عزّت نفس و شجاعت برخوردار بود و در عنفوان جوانى بود . بنابراين ، زهد وى دليل بر فضل ايمان و معرفت و زيادى تقوا و يقين او است .