نقل كرده كه : « هر كس بميرد و در قلبش ذرهاى بغض على باشد همانا كه يهودى يا نصرانى مرده است . » ابن جوزى گمان برده كه اين حديث هم ساختگى است . زيرا جارود بن يزيد و على بن قرين در سلسلهء سند آن ديده مىشوند ، امّا سيوطى به دنبال آن روايتى از ديلمى آورده كه آن را از بهز ، به دو سند خالى از جارود و على بن قرين نقل كرده و رسول خدا ( ص ) در آن فرموده است : « اى على ! هر كس از امت من كه بر بغض و كينهء تو بميرد ، براى من تفاوتى نمىكند كه يهودى مرده باشد يا نصرانى » .
اين اخبار در معنى با ذيل روايتى كه مصنّف ( ره ) از مسند احمد آورده ، اتفاق دارد . زيرا بغض و كينهء با على ، موجب آزار و اذيت اوست . شكَّى در صحت اين روايات نيست .
زيرا همان گونه كه گذشت بغض على ( ع ) علامت نفاق است و روشن است كه منافق به منزله يهودى و نصرانى است . شگفتانگيز است كه ابن جوزى در حكم به ساختگى بودن اخبار تعجيل مىكند ، آن هم فقط به خاطر اينكه سند آن مشتمل بر يك فرد ضعيف يا متهم - از نظر آنان - است . بر اين اساس ، لازم است كه وى تمامى روايات آنان ( اهل سنت ) و حتى اخبار صحاح سته را ساختگى بداند . زيرا - جز در موارد نادر - هيچ خبرى از اخبار آنان وجود ندارد كه سند آن مشتمل بر فرد ضعيفى نباشد . ما در مقدمهء جلد اوّل بدين مطلب اشاره كردهايم . امّا اصحاب و همكيشان وى بدان رضايت نمىدهند . بعيد نيست كه وى اين كار را در خصوص اخبار مربوط به فضايل امام هدايت انجام مىدهد . چه وى از آن حضرت ( ع ) ، روى گردانده و فرد منحرفى است .
امّا حديثى كه فضل بيان كرده ، يعنى : هر كس يكى از اولياى مرا اذيت كند ، با او اعلان جنگ كردهام ، به منزلهء اين حديث منقول از پيامبر ( ص ) نيست كه مىفرمايد : هر كس على را بيازارد مرا آزرده است . . . ، زيرا معناى حديث فضل ، اين است كه براى عقوبت آماده باشد و اين در حد آزار و اذيت على ( ع ) نيست كه خود آزار و اذيت خداوند و رسول اوست و موجب لعنت خدا در دنيا و آخرت و عذاب سخت و بعثت بر يهوديت يا نصرانيت ، چرا كه اين آثار ، تنها در صورت آزار و اذيت كسى كه به منزلهء رسول خدا ( ص ) و امام زمان است ، پديدار مىشود .
21 - حديث تزويج على با فاطمه
مصنّف - اعلى اللَّه درجته - مىگويد :