هر كس على را بيازارد ، مرا آزرده است . اى مردم ! هر كس على را بيازارد روز قيامت يهودى يا نصرانى ، مبعوث شود .
فضل مىگويد :
بدون شك ، على سرور اولياست و در حديث آمده كه : هر كس با يكى از اولياى من دشمنى ورزد ، همانا كه با او اعلان جنگ كردهام . اگر دشمنى ورزيدن و آزار يكى از اوليا ، جنگ با خداوند متعال باشد ، پس چگونه آزار و اذيت سرور اوليا سبب ورود به آتش نخواهد شد ؟ با اين حال ، اين حديث بر نص بر امامت دلالت ندارد .
من مىگويم :
حديث را به طور كامل در مسندى كه در دست است نديدم بلكه فقط صدر حديث را در آن يافتم كه از عمرو بن شاش آورده كه پيامبر ( ص ) فرمود : هر كس على را بيازارد مرا آزرده است . حاكم نيز آن را در مستدرك ( 1 ) آورده و صحيح خوانده است . بخارى نيز آن را در تاريخش آورده و [ متّقى هندى ] در كنز العمال آن را از وى نقل كرده است . در كتاب الاستيعاب نيز آن را در شرح حال امير المؤمنين ( ع ) آورده و بدان افزوده است : « و هر كس مرا بيازارد ، همانا كه خداوند متعال را آزرده است . » اين اقتضا دارد كه اطاعت از على ( ع ) واجب باشد . زيرا سركشى و عصيان از او ، بالضروره موجب آزار او است و وجوب طاعت مطلق از او مقتضى عصمت و امامت اوست و هر گاه اين فرمودهء خداى متعال به حديث منظم شود كه : * ( « إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الله وَرَسُولَه لَعَنَهُمُ الله فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً » ) * ( 2 ) . وضع ناكثين ( دشمنان على در جنگ جمل ) و قاسطين ( مخالفان آن حضرت در جنگ صفين ) روشن خواهد شد .
آنچه بر صحت بقيهء حديث كه مىگويد : « هر كس على را اذيت كند ، در روز قيامت يهودى يا نصرانى مبعوث شود » گواهى مىدهد ، روايتى است كه مصنّف ( ره ) در منهاج الكرامه از اخطب خوارزم به سند خود از معاوية بن حيدهء قشيرى نقل مىكند كه گفت :
شنيدم كه رسول خدا ( ص ) به على ( ع ) مىگفت : « هر كس بميرد در حالى كه كينه و دشمنى تو را بدل دارد ، همانا كه يهودى يا نصرانى مرده است . » و نيز روايتى كه سيوطى در اللئالى المصنوعه از عقيلى به سند خود از بهز بن حكيم از پدرش از جدش به طور مرفوع
هامش
( 1 ) . ج 3 ، ص 122 .
( 2 ) . احزاب / 57 .