يك طريق براى ديلمى به سند خود از ابوذر ، نقل كرده است . لفظ حديث ابوذر چنين است :
رسول خدا ( ص ) فرمود : على دروازهء علم من است و بيان كنندهء آنچه كه بدان مبعوث شدهام پس از من ، محبّت او ، ايمان است و كينه با او ، نفاق و نظر به او رأفت .
در كنز العمال ( 1 ) سخنى از سيوطى ، شبيه به آنچه كه در اينجا آمد ، بيان كرده است كه در لابلاى آن آمده است : ابن جرير در تهذيب الآثار حديثى را كه ترمذى آورده ، روايت كرده و آن را صحيح خوانده است . سپس در كنز العمال بيان كرده كه سيوطى پس از آنكه اين حديث را حسن خوانده ، در پايان ، آن را صحيح دانسته است .
من مىگويم :
انسان منصف در صحت اين حديث ، هيچ گونه ترديدى به دل راه نمىدهد . زيرا طرق آن به حد استفاضه و بلكه تواتر رسيده است ، خصوصا اگر آن را با اخبار ما ( شيعه ) ضميمه كنيم . از كتاب و سنت نيز آن قدر شاهد دارد كه قابل شمارش نيست .
از سوى ديگر ، آنچه را كه مصنّف ( ره ) در ابتداى كلام خود از مسند احمد نقل كرده ، در كتاب الاستيعاب در شرح حال امير المؤمنين از سعيد بن مسيب روايت كرده و گفته است : « احدى از مردمان نمىگفت : آنچه مىخواهيد ، از من بپرسيد مگر على بن الى طالب . »
20 - حديث من آذى عليا فقد اذانى
مصنّف - اعلى اللَّه مقامه - مىگويد :
در مسند احمد از چند طريق روايت شده كه پيامبر ( ص ) فرمود :
هامش
( 1 ) . ج 6 ، ص 401 .