باب « حد المريض ان يشهد الجماعة » و كتاب « الهبة » باب « هبة الرجل لامرأته و المرأة لزوجها » و كتاب « المغازى » ، باب « مرض النبى ( ص ) » آورده است . اما در هيچ كدام از آنها آن مرد ديگر را نام نبرده است بلكه آن را ، ابن عباس نام برده است . همچنين به منظور رعايت شأن عايشه ، تتمهء سخن ابن عباس را نياورده است و ندانسته كه : ترك اسم امير المؤمنين با ذكر اسم همتاى آن حضرت ، در دلالت بر بغض عايشه با على ( ع ) كافى است .
احمد نيز آن را از عطاء بن يسار روايت كرده كه گفت :
مردى نزد عايشه آمد و از على و عمار بدگويى كرد . عايشه گفت : در مورد على چيزى به تو نمىگويم . امّا در مورد عمار از پيامبر ( ص ) شنيدم كه گفت : عمار بين دو امر مخيّر نمىشود مگر اينكه آن امرى را كه به رشد نزديكتر است ، برمىگزيند . ( 1 )
روايات فراوان ديگرى نيز آمده است كه از بغض عايشه با على ( ع ) پرده برمىدارد .
البته بيان دشمنى و بغض وى با على ( ع ) نيازى به دليل ندارد . بزرگترين آن ، جنگ وى با حضرت است . در حالى كه به خوبى مىدانست كه جنگ با على ، جنگ با رسول خدا ( ص ) است . وى مىخواست كه با اين كار ، اگر بتواند به كشتن على ( ع ) اقدام نمايد . در حالى كه مىدانست كه حضرت برادر پيامبر ( ص ) و جان اوست . ساير موارد را هم با اين مسئله مقايسه كنيد . وى در اين كارها ، آغازگر نبود بلكه آن را از اسلاف خود به ارث برده بود .
وجه دلالت اين حديث كه مصنّف آن را آورده و احاديث مانند آن بر امامت امير المؤمنين ( ع ) در ابتداى مباحث امامت در آيهء دوازدهم گذشت .
17 - حديث : خاصف النعل
مصنّف - اجزل اللَّه ثوابه - مىگويد :
در مسند احمد آمده كه رسول خدا ( ص ) فرمود :
هامش
( 1 ) . ج ، ص 11 .