من مىگويم :
اين حديث ، همان گونه كه در آيهء شصت و دوّم آمد ، در مسند احمد ، مستدرك حاكم و خصائص نسائى و كتابهاى ديگر آمده است ، به همين معنى نيز در كتاب الاستيعاب در شرح حال امير المؤمنين ( ع ) آمده است كه رسول خدا ( ص ) به آن حضرت فرمود : « امت من در مورد تو دچار دو دستگى مىشوند چنان كه بنى اسرائيل در مورد عيسى چنين شدند . »
بدون شك اينكه نصارا ، عيسى را در جايى قرار دادند كه جاى او نبود ، بدين معنى است كه آنان وى را خدا گرفتند . بنابر مقتضاى تمثيل قرار دادن على ( ع ) در جايى غير از جايگاه او ، به معنى خدا گرفتن آن حضرت ( ع ) همچون عيسى است ، چنان كه نصيريه و ديگر گروههاى غلات آن حضرت ( ع ) را خدا پنداشتهاند . لذا شيعيان اماميه در اين گروه داخل نمىشوند . زيرا اينان مىگويند : على بنده اى از بندگان خداوند متعال است كه او را با نص بر خلافت او گرامى داشته است . بنابراين ، چارهء اماميه منحصر مىشود به اينكه يا از كسانى باشند كه با او كينه دارند - كه مطمئنا از اين گروه نيستند - يا از كسانى باشند كه در حد وسط قرار دارند و گروه اهل حق را تشكيل مىدهند و مطلوب ما هم همين است .
همچنانكه اهل سنت هم بين اين دو گروه قرار دارند و آنچه در مورد آنان متعين است ، بودن از گروه نخست است . زيرا گروه وسط ، نمىتواند دو فرقهء متباين را جمع كند و نيز اهل سنت تلاش كردند تا او را از كسانى كه از لحاظ علم و عمل با وى قابل قياس نبودند ، عقب اندازند ؛ نه به آيه اى كه منزلت حضرت را بيان مىدارد توجه كردند و نه به سنتى كه آنان را به فضيلت و بلندى مرتبت او رهنمون مىشود وقعى نهادند ، بلكه تلاش نمودند تا نص بر امامت او را با اوهام و اشكالهاى عجيب و دور از ذهن ، نفى كنند و سندهاى قوى فراوان را با هر وسيله اى كه شده ، تضعيف نمايند ، درست بر عكس آنچه در حق مشايخ آنان وارد شده است . بنابراين ، بايد كسى كه عقيده دارد على ، خليفه اوّل است ، بر حق نجات يافته باشد و كسى كه معتقد است : على ، رعيت ديگران است ، باطل و هلاك شده باشد . بدين ترتيب ، امامت حضرت و خلافت بلافصل او ثابت مىشود . در آيهء شصت و دوّم دلالت اين مطلب را بر امامت آن حضرت بر چند وجه آورديم . به آنجا مراجعه كنيد .
اما پندار فضل كه مدعى است اماميه اصحاب پيامبر ( ص ) را تكفير مىكنند ، اگر منظورش اين است كه آنان معتقدند : اصحاب مشرك بودند يا منكر رسالت پيامبر ( ص ) ؛ بايد گفت كه پندار باطلى است . و اگر منظورش اين است كه اينان عقيده دارند كه بيشتر اصحاب با نص پيامبر ( ص ) بر امامت على ( ع ) مخالفت ورزيدند و امر خداوند متعال و
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 369
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٣٦٩