از آن آگاه شوند چنان كه پيامبر ( ص ) جنگيد تا اقرار كنند كه قرآن از سوى خداوند متعال نازل شده است . آنچه آشكارتر است ، يكى از دو وجه آخر است . زيرا اين دو وجه براى تشبيه ( به جنگ پيامبر ( ص ) بر سر تنزيل ) مناسبتر است . روشن است كه جنگ بنابر هر كدام از اين سه وجه در شأن خليفه رسول خدا ( ص ) و رهبر امت اسلامى است . پس امامت امير المؤمنين ( ع ) ثابت مىشود و از آنجا كه پيامبر ( ص ) آن را از ابو بكر و عمر نفى كرد با اينكه آنها نيز هر دو جنگيدند ، معلوم مىشود كه آن دو امام نيستند . اى كاش مىدانستم حال كه جنگ آنان بر وفق قرآن و به منظور عمل به قرآن نبود ، پس چگونه عهده دار جنگ و امامت امت شدند و چگونه مردم آنان را امام خويش كردند ؟ ! ممكن است اشكال شود كه شايد منظور از جنگ على ( ع ) بر سر تأويل قرآن ، جنگ آن حضرت با كسانى است كه قرآن را تأويل كرده و خلافت را براى خود ادعا نمودند .
بنابراين ، نفى اين قتال از ابو بكر و عمر توسط رسول خدا ( ص ) با امامت آن دو منافات ندارد . زيرا اين نفى مطابق با واقع است . چرا كه ايشان جز با مشركان نجنگيدند ، اگر چه امام بودند . شايد سخن فضل هم به همين مطلب اشاره داشته باشد كه گفت : جنگ با اهل بغى و خوارج بر سر تأويل قرآن بود . زيرا آنان قرآن را تأويل و خلافت را براى خود ادعا مىكردند . در پاسخ بايد گفت : اگر چنين چيزى مورد نظر بود ، اينكه رسول خدا ( ص ) فرمود : چنان كه من بر سر تنزيل آن جنگيدم ، به مقتضاى مشابهت بايد بدين معنى باشد كه رسول خدا ( ص ) با كسى جنگيده كه قرآن را بر او نازل كرده است . سستى اين سخن آشكار است . من نمىدانم كه اهل بغى و خوارج كدام آيه را تأويل كردند كه بر اساس آن جنگ با امير المؤمنين ( ع ) را مباح دانستند و بر امام زمان خود خروج كردند ؟
و نيز چه زمان ، خوارج با اين ادعا كه خلافت مال آنان است ، با على ( ع ) جنگيدند ؟ ! همين طور است در مورد معاويه و عايشه و ياران او . آنها در ظاهر امر به خونخواهى عثمان با امير المؤمنين جنگيدند . در واقع ، مسئلهء عثمان را وسيله اى براى رسيدن به رياست و انتقام از على ( ع ) - كه با وى سخت دشمن بودند - قرار دادند . چنان كه در مورد عايشه ، وضع كاملا چنين بود . حتى اگر از اين مسئله هم بگذريم ، باز ابو بكر هم از نظر آنان ، با كسانى جنگيد كه قرآن را تأويل مىكردند .
پس اگر در حقيقت امام بود و جنگش ، جنگ حق بود ، چرا پيامبر ( ص ) در پاسخ وى فرمود : نه ؟ ! منظور ما از كسانى كه قرآن را تأويل كردند ، كسانى بودند كه از پرداخت
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 374
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٣٧٤