من دستور دادم كه تمامى اين درها بسته شود ، مگر در على ، بعضى از شما در اين باره چيزى گفتهاند . به خدا سوگند كه من ، نه درى را بستم و نه درى را گشودم بلكه به انجام كارى مأمور شدم و دستور را در اين باره اجرا كردم .
فضل مىگويد :
مسجد رسول خدا ( ص ) به خانه پيامبر ( ص ) متصل بود و على در خانه رسول خدا ( ص ) سكونت داشت . زيرا دختر پيامبر ، همسرش بود ، مردم از در خانههاى خود كه به مسجد باز مىشد ، رفت و آمد مىكردند و مزاحم نمازگزاران مىشدند . لذا پيامبر ( ص ) دستور داد كه تمامى درها مگر در خانهء على بسته شود . از سوى ديگر در صحيح مسلم و بخارى آمده كه پيامبر ( ص ) دستور داد تمامى دريچههاى مسجد بسته شود مگر دريچهء ابو بكر و بنابراين ، اين هم فضيلتى است كه براى ابو بكر و على حاصل شده است .
من مىگويم :
پوشيده نيست كه حقيقت اين فضيلت ، صرف اختصاص على ( ع ) به نبستن در خانهء آن حضرت نيست بلكه بيانگر طهارت على ( ع ) است و بيان مىكند كه على ( ع ) مىتواند در مسجد جنب شود و در حال جنابت در مسجد توقف كند و خوابيدن در مسجد برايش مكروه نيست ، همان گونه كه در مورد رسول خدا ( ص ) چنين بود . زيرا غرض اصلى از بستن درها ، پيراستن مسجد از پليديها و دور ساختن مكروهات و امور خانگى از آن بود .
على ( ع ) نيز مانند پيامبر ( ص ) بود كه جنابت و خواب به عنوان پليدى معنوى در او اثر نمىكرد و خانهء خدا مانند خانهء او بود ؛ زيرا دوست نزديك او بود و بنابراين چنان كه به زودى خواهيد شناخت او نيز همچون پيامبر ( ص ) استثنا شد .
اما اينكه گفت : على در خانهء رسول خدا ( ص ) سكونت داشت . . . ظاهرا ، غرضش از بيان چنين سخنى آن است كه فضيلت امير المؤمنين ( ع ) را انكار كند . زيرا در اين صورت ، آنچه استثنا شده ، در خانهء رسول خدا ( ص ) است . زيرا خانه از آن اوست . زيرا در اينجا فايده اى بر اين مقدمه بار نمىشود ، جز غرض سوء ، اگر چه خودش با قرار دادن استثنا ، فضيلتى براى على ( ع ) كه ابو بكر را هم در آن شركت داد ، نقض كرده است . چه در اين صورت ، مىبايست فضيلت را فقط به ابو بكر اختصاص دهد .
هر دو منظور وى در انكار فضيلت امير المؤمنين ( ع ) و اثبات فضيلت ابو بكر جاى بحث دارد :
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 350
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٣٥٠