فضل مىگويد :
اين روايت هم صحيح است و از مناقب و فضايل اوست كه احدى منكر آن نيست ، مگر افراد سست ايمان و بدانديش . اما آنچه مورد بحث است ، نص بر امامت اوست كه اين روايت آن را ثابت نمىكند .
من مىگويم :
از آنجا كه پيامبر ( ص ) على را تمامى ايمان قرار داده ، به دست مىآيد كه آن حضرت مايهء قوام دين است و از لحاظ ايمان و اثرگذارى از تمام ايمان آورندگان برتر است . زيرا اگر او نبود ، براى آنان ايمانى نمىماند و فرد برتر ( افضل ) براى امامت ، سزاوارتر است .
آنچه گواه برترى وى بر ديگر مؤمنان مىباشد ، روايتى است كه از رسول خدا ( ص ) آمده و مىگويد : « همانا كه ضربت على از عبادت جن و انس برتر است . » يا « همانا كه مبارزه و غلبه على بر عمرو از اعمال امت من تا روز قيامت ، برتر است . » اين را در بيان آيهء پنجاه و يكم آورديم . مؤيد اين مطلب ، روايت منقول از رسول خدا است كه مىگويد : « كسى كه در راه خير تلاش كند ، همچون كسى است كه كار خير مىكند » عقل نيز بدان حكم مىكند . زيرا با قتل عمرو توسط امير المؤمنين ( ع ) ، آتش كفر خاموش شد و شرك شكست خورد ، لذا سبب بقاى ايمان و استمرار آن ، على ( ع ) است و آن حضرت سبب شد تا ايمان آورندگان تا روز قيامت بتوانند عبادت كنند ، ليكن اين امر به بركت پيامبر ( ص ) و دعوت و جهاد آن حضرت در راه دين است ؛ چه على ( ع ) يكى از حسنات اوست . بنابراين ، كسى از سرور اوصيا برتر نيست مگر سرور رسولان ، كه خداوند بر شرف آنان بيفزايد و بر آن دو و خاندان پاكيزهء آنان درود فرستد .
12 - حديث : سدّ الابواب
مصنّف - اعلى اللَّه درجته - مىگويد :
در مسند احمد از چند طريق روايت شده كه پيامبر ( ص ) دستور داد كه تمامى درهايى كه به داخل مسجد باز مىشود ، بسته شود مگر در خانهء على ( ع ) ، مردم زبان به سخن گشودند . رسول خدا ( ص ) خطبه اى ايراد فرمود و پس از حمد و ثناى پروردگار گفت :