ماست نه منافى با آن . زيرا وصى پيامبر ( ص ) خليفهء او است كه به امور امت وى مىپردازد ؛ و اينكه مىگويد « معناى وصى و وارث نزديك است و از اين رو همراه با آن استعمال شده است » صحيح است و به همين خاطر هر دو لفظ معناى خليفه مىدهد .
پس مراد از وارث ، وارث علم و منزلت پيامبر در ميان امّت است نه وارث مال و ثروت .
پس چنين فردى امام مىباشد .
6 - حديث : لا يؤدّى عنك الا أنت أورجل منك
مصنّف - طاب ثراه - مىگويد :
در مسند احمد و كتاب الجمع بين الصحاح السته حديثى آمده است كه مفهوم آن چنين است :
رسول خدا ( ص ) ابو بكر را همراه سورهء برائت به مكه روانه ساخت . هنگامى كه ابو بكر به ذو الحليفه رسيد ، پيامبر ( ص ) ، على را فرستاد تا ابو بكر را برگرداند .
ابو بكر نزد رسول خدا ( ص ) بازگشت و پرسيد : اى رسول خدا ( ص ) ! آيا آيه اى دربارهء من نازل شده ؟ فرمود : خير ؛ اما جبرئيل نزد من آمد و گفت : اين خبر را جز خودت يا مردى از خودت نمىتواند ببرد .
فضل مىگويد :
حقيقت اين خبر آن است كه رسول خدا ( ص ) در سال هشتم هجرت ابو بكر صديق را به عنوان امير الحاج به مكه گسيل داشت و به وى امر فرمود تا آيات ابتداى سورهء برائت را در موسم حج براى مشركين بخواند . پيامبر ( ص ) با قبايل عرب پيمانهايى داشت ؛ به ابو بكر امر فرمود تا به آنان اعلام كند كه پيمانهاى آنان پس از چهار ماه لغو خواهد شد - اين نكته در آيهء شريفهء * ( « فَسِيحُوا فِي الأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ » ) * ( 1 ) آمده است - همچنين ابو بكر مأمور شد تا در ميان مردم اعلام كند كه از تاريخ اعلام ديگر مردم نبايد برهنه طواف كنند
هامش
( 1 ) . توبه / 2 .