در بيان تعداد حاضران اشتباه يا مبالغه كرده است و اين نكته با اصل واقعه كه از طرق مستفاضه نقل شده منافات ندارد . تقريبا نمىتوان حادثه اى را يافت كه از طرق مختلف نقل شده باشد امّا در جزئيات آن خطا ديده نشود .
طعن ديگر ابن تيميه اين است كه مىگويد : در حديث نقل مىشود كه هر يك نفر از حاضران به تنهائى بزغاله اى را همراه با يك كوزه آب مىخورد . در حالى كه - به ادّعاى ابن تيميه - آنان به پرخورى شهرت نداشتهاند . همانطور كه بيان شد حداكثر چيزى كه اثبات مىشود مبالغه يا اشتباه راوى در اين ناحيه از روايت است امّا اصل روايت همچنان به قوّت خود باقى است و آسيبى بدان نمىرسد . بعلاوه ، عدم معروفيت آنها به پرخورى دليل بر عدم اتفاق اين واقعه نمىباشد بخصوص با عنايت به اينكه مطابق شهادت كتب تاريخى بسيارى از مردمان قريش چنين بودند .
ابن تيميه ايراد ديگرى بر حديث وارد مىكند و مىگويد : چگونه ممكن است پيامبر ( ص ) به آن جماعت بگويد هر يك از شما در اين امر مرا حمايت كند ، وصى و خليفهء پس از من مىشود ؛ در حالى كه صرف پذيرفتن چنين كارى موجب خلافت نمىگردد ، زيرا تمام مسلمانان آن حضرت را حمايت كردند و هيچ يك از آنها خليفه نيستند . از اين گذشته امكان داشت تعدادى از ايشان درخواست پيامبر ( ص ) را بپذيرند در آن صورت كدام يك خليفه مىشد ؟ در پاسخ بايد گفت : پيامبر ( ص ) نفرمودند پذيرفتن ، علَّت تامهء خلافت پس از من است تا اينكه لازم بيايد هر كس اين كار را كرد اگر چه از قبيلهء رسول خدا نباشد مع الوصف خليفه شود بلكه پيامبر به دستور خدا قصد داشت خويشاوندان نزديك خود را انذار دهد و ترغيب نمايد ؛ زيرا آنان به پيامبر نزديكتر بودند و سزاوارتر آن بود كه ايشان آن حضرت را يارى كنند و آن حضرت نيز اين مقام را تنها براى ايشان قرار داد . از سوى ديگر ، اين كار را كرد تا از همان آغاز بدانند كه اين مقام ، از آن على است . چرا كه خدا و رسولش مىدانستند كه كسى جز على ( ع ) پيشنهاد پيامبر ( ص ) را به طور كامل نمىپذيرد و صد در صد از او حمايت نخواهد كرد .
نتيجه آنكه اين حادثه براى تثبيت امامت او و اتمام حجت بر قومش بود . بنابراين فرض اينكه چند نفر درخواست پيامبر را اجابت مىكردند ، صحيح نيست . اگر اين فرض درست بود و واقع هم مىشد در اين صورت ، پيامبر شخص سزاوارتر و شايسته تر را براى اين كار تعيين مىفرمود .
بارى احاديث ديگرى وجود دارد كه به خلافت على ( ع ) تصريح مىكند . از جمله
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 314
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٣١٤