همانطور كه گذشت دعوت آن حضرت بىپاسخ ماند . بر فرض كه امكان بيان نص جلى در صدر اوّل هم وجود داشته است قطعا در دوران معاويه و شجرهء ملعونه چنين امرى غير ممكن بوده است ؛ زيرا آنان دشنام به امير المؤمنين و امام المتقين را واجب كردند و هر كس فضيلتى از آن حضرت را نقل مىكرد يا براى او در امرى برترى قائل بود گرفتار زندان و مرگ مىگرديد ، تا چه رسد به اينكه روايتى كه نص واضح در امامت على ( ع ) است تواتر يابد . در دورانهاى بعد مانند دوران بسيارى از خلفاى بنى عباس نيز كه مانند بنى اميه منكر حق امير المؤمنين ( ع ) بودند وضع به همين شكل باقى ماند . چه درخواستى عجيبتر از اينكه خواهان تواتر نص جلَّى بر امامت على ( ع ) در ميان مردمى باشيم كه وجود چنين نصّى با مذهب آنان مخالف است و علماى دنيا طلبشان ، سعى در كاستن مقام على ( ع ) و اثبات مفضول بودن او دارند و تمام مناصب سلاطين و امر ايشان بر پايهء انكار نص جلَّى بر امامت او و فرزندان پاكش مىباشد .
ثانيا : ادعاى عدم مخالفت با ابو بكر نيز نادرست ، و عين حق ستيزى است . زيرا در شرايطى كه بيم نابودى اسلام مىرود چه مخالفتى بزرگتر از خوددارى از بيعت با ابو بكر و بيان غاصب بودن او مىتواند باشد ؟ همانطور كه در مبحث چهارم از بحث امامت گذشت ، مطابق بيانات آن حضرت ، ايشان شش ماه يا بيشتر پس از خلافت ابو بكر به زور با او بيعت نمود .
ثالثا : ادعاى استحكام عقيده اصحاب نيز ادعاى بىاساسى است و جاى تأمّل دارد . اگر چنين نيست پس معناى اين آيه كه مىفرمايد : * ( « أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ » ) * ( 1 ) چيست ؟ يا آيات سورهء برائت كه چون رسواگر اصحاب بود به سورهء فاضحه موسوم شد ، و آيهء * ( « وَإِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها » ) * ( 2 ) كه نشان مىدهد كه ايشان امر واجب را رها كردند و بدون آنكه به پيامبر اهميّت بدهند به دنبال لهو و تجارت رفتند و تنها افراد معدودى نزد پيامبر ( ص ) باقى ماندند . بايد از اينان پرسيد :
اين ادعا با حديث حوض چگونه سازگار است ؟ چرا كه در اين حديث اكثر صحابه اهل ارتداد و آتش شمرده شدهاند و جز عدهء انگشت شمارى مسلمان نماندند . اخبار بىشمار ديگرى نيز در اين زمينه وجود دارد كه به خواست خدا تعدادى از آنها را
هامش
( 1 ) . آل عمران / 144 .
( 2 ) . جمعه / 11 .