مىيابد . زيرا امكان ندارد رسول خدا ( ص ) نزديك به صد هزار مسلمان را در گرماى سوزان عربستان در هنگام ظهر جمع كند و بر فراز منبرى از هودج شترها قرار بگيرد و صرفا به انگيزهء نزديك شدن مرگ خود به مردم اعلام نمايد كه : « ألا من كنت مولاه فعلى مولاه » ( يا اندكى بيش از اين جمله ) و با اين وجود رسول خدا ( ص ) فقط مىخواسته است بگويد كه على ياور كسى است كه من ياور او هستم يا چيزى شبيه به اين ؛ گمان نمىكنم هيچ خردمندى به چنين تفسيرى از اين حركت پيامبر رضايت بدهد .
آيهء * ( « فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ » ،
مصنّف - أجزل اللَّه ثوابه - مىگويد :
هشتاد و سوّم : آيهء شريفهء * ( « فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ » ، ( 1 ) . حافظ محمّد بن موسى شيرازى از علماى جمهور نقل مىكند و از تفاسير دوازده گانه استخراج نموده است كه :
ابن عباس در تفسير اين آيهء شريفه : * ( « فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ » ، گفت : اهل ذكر عبارتند از محمّد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين . آنان اهل ذكر و علم و خرد و بيان هستند و آنان اهل بيت نبوّت و معدن رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان هستند به خدا سوگند هيچ مؤمنى را مؤمن نناميدند مگر آنكه كرامتى از امير المؤمنين براى او ملحوظ شد .
سفيان ثورى نيز از سدى به نقل از حارث اين حديث را روايت كرده است .
فضل مىگويد :
اين حديث در ميان روايات اهل سنت به چشم نمىخورد و نكات موجود در آن دالّ بر فضيلت آل عبا مىباشد و اين امرى ترديدناپذير است كه هيچ كس جز منافق آن را انكار نمىكند و تنها مؤمن خالص به آن اعتقاد دارد ؛ ولى با اين همه ، نص بر امامت را
هامش
( 1 ) . نحل / 43 ؛ انبياء / 7 .