بعلاوه ، از جمله احاديثى كه مصنّف نقل كرده است . اين حديث ابن عباس مىباشد :
« آياتى كه دربارهء على ( ع ) نازل شده است در مورد هيچ كس نازل نگرديد . » ابن حجر در الصواعق المحرقه ( 1 ) اين حديث را از ابن عباس نقل كرده است . گواه بر صحت نقل ابن حجر و مجاهد - كه مصنّف از او نام مىبرد - اخبار مستفيضى است كه حاكى از نزول اين آيه و آيات ديگر در شأن على ( ع ) است . حتى ابن حجر از ابن عساكر نقل مىكند كه ابن عباس گفت : « سيصد آيه دربارهء على ( ع ) نازل شد . » در كتاب ينابيع الموده از طبرانى به نقل از ابن عباس آورده است كه : « بيش از سيصد آيه در مدح على ( ع ) نازل شد . » بايد دانست كه كثرت نزول آيات در مدح يك نفر - اگر چه به كمترين مناسبت باشد - بر فضل و بزرگى او در نزد خداى سبحان دلالت دارد . و آن كس كه فضيلت بيشترى دارد امام است ، خصوصا ، با توجه به اينكه تعابير مختلفى در آيات استعمال شده است . برخى از آنها حاكى از تفضيل و برخى ديگر بيانگر عصمت و بعضى ديگر دلالت بر وجوب اطاعت و تعداد ديگرى حاكى از آن است كه در روز قيامت در مورد ولايت او پرسش مىشود و . . .
اينكه فضل مىگويد : « رواياتى كه وى از مسند احمد مىآورد دلالت بر اين حقيقت دارد كه اهل سنّت از هيچ كوششى در بيان فضايل امير المؤمنين فروگذار نمىكنند و اگر در اين ميان نصّى حاكى از امامت او وجود داشت حتما نقل مىنمودند » سخنى باطل است ، زيرا - همانطور كه در مقدّمه آمد - هنگامى كه ملوك علما و عامّهء اهل سنّت با راويان فضايل اهل بيت آن گونه برخورد مىكنند ، پيداست كه با راويان احاديثى كه حاكى از امامت على است چگونه رفتار خواهند كرد . در آيهء بيست و پنجم نيز دانستيد كه زمخشرى فتوا داد كه هر گاه اهل بيت به تنهايى ياد مىشوند ، صلوات فرستادن بر آنان كراهت دارد ؛ زيرا موجب متّهم شدن به رفض - تشيّع - مىگردد . اين فتوا در حالى است كه وى اعتراف به رجحان صلوات بر اهل بيت در كتاب و سنّت دارد . خوب ، با اين تفاصيل چگونه يكى از افراد ، نصّ صريح بر امامت على ( ع ) را نقل مىكند بلكه اصولا نقل چنين نصوصى طبق گواهى مسند احمد بر خلاف مذهب ايشان است .
در مسند مذكور از ابو هريره منقول است ( 2 ) كه پيامبر فرمود :
هامش
( 1 ) . همان .
( 2 ) . ج 2 ، ص 301 .