شد . از ابن عباس منقول است كه در تمام آياتى كه با * ( « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا » ، آغاز مىشود ، على ( ع ) در رأس كسانى است كه مورد خطاب قرار دارند .
فضل مىگويد :
اين اخبار اگر درست باشد بر فضايل على ( ع ) دلالت دارد و رواياتى كه از مسند احمد نقل مىكند ، همه ، حاكى از آن است كه اهل سنّت در ذكر فضايل امير المؤمنين ( ع ) از هيچ تلاشى فروگذار نكردهاند . لذا اگر در مورد امامت او نصى وجود داشت قطعا آن را نقل مىكردند و آن را كتمان نمىنمودند . از اينجا آشكار مىشود كه چنين نصى وجود نداشته است .
من مىگويم :
علَّامه در منهاج الكرامه ، حديث احمد را آورده است و ابن تيميه ، بودن اين حديث در مسند را از اصل انكار مىكند . به گمان او ، اين حديث از جمله مواردى است كه « قطيعى » به مسند افزوده است . سپس به مناقشه در سند حديث مىپردازد . اثبات اين نكته كه حديث مزبور از اصل مسند است براى ما چندان اهميتى ندارد . زيرا « قطيعى » در نزد ايشان معتبر است - چنانچه در مقدمه گذشت - و ضعف سند حديث به واسطهء وجود زكريا بن يحيى كسائى موردى ندارد ، خصوصا با توجه به اينكه تنها انگيزهء تضعيف زكريا ، نقل نمودن رواياتى است كه مربوط به فضايل اهل بيت و مثالب دشمنان آنان است كه البته اين امر - همانطور كه در مقدمه گفته شد - دليل وثاقت زكرياست .
علاوه بر اين ، حديث مذكور و احاديثى شبيه به آن در زمرهء احاديث مستفيضى است كه از ابن عباس و ديگران نقل شده است .
در كنز العمال ، ابن نعيم از ابن عباس روايت مىكند كه : « هيچ آيه اى از قرآن با خطاب يا ايها الذين آمنوا نازل نگشت مگر اينكه على ( ع ) در رأس آن قرار داشت . » ( 1 ) در همين كتاب ، ابن نعيم از ابن عباس نقل مىكند : « امير و شريف تمام سورههاى قرآن على ( ع ) است . خدا ، اصحاب محمّد ( ص ) را سرزنش نمود اما در مورد على جز به نيكى ياد نكرد . » ( 2 )
ابن حجر در الصواعق المحرقه از طبرانى و ابن ابى حاتم از ابن عباس نقل مىكند كه :
هامش
( 1 ) . كنز العمال ، ج 6 ، ص 153 .
( 2 ) . همان ، ص 391 .