من مىگويم :
سيد سعيد ( ره ) اين حديث را از كتاب شواهد التنزيل و حاكم ابو القاسم حسكانى نقل نموده است و مؤيد آن حديثى است كه بيان مىكند : على ( ع ) تقسيم كنندهء بهشت و دوزخ ، سرور مسلمانان بوده و هيچ كس به بهشت نخواهد رفت ، مگر اينكه براتى از او و سندى مينى بر ولايت او در دست داشته باشد .
اين حديث از چند وجه دلالت بر امامت او دارد : سرور مسلمانان بودن و وارد شدن مؤمنان تحت لواى او و اينكه مؤمنان به او عرضه مىگردند ، همه اقتضا مىكند كه او امام باشند اگر چه اين اقتضا از طريق دلالت بر فضيلت او باشد . زيرا شخص افضل ، امام است ، خصوصا با توجه به اينكه در انتهاى حديث ، تصريح شده است كه حق او بر تمام مؤمنان ، واجب مىباشد و اهل ولايت همان كسانى هستند كه به خداوند و رسول ايمان دارند و تكذيب كنندگان ولايت او در زمرهء كافران به شمار مىآيند .
آيهء * ( « الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ »
مصنّف - اعلى اللَّه مقامه - مىگويد :
هشتاد و يكم :
آيهء * ( « الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّه وَإِنَّا إِلَيْه راجِعُونَ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ » ) * ( 1 ) اين آيه هنگامى نازل شد كه خبر كشته شدن حمزه - رضى اللَّه عنه - به على ( ع ) رسيد ، او وقتى كه اين خبر را شنيد فرمود : * ( « إِنَّا لِلَّه وَإِنَّا إِلَيْه راجِعُونَ » . ) * آن گاه اين آيه نازل گشت .
فضل مىگويد :
اين مطلب در تفاسير اهل سنّت به چشم نمىخورد و بر فرض صحّت مانند آيات ديگر ، حاكى از نص بر امامت وى نمىباشد .
هامش
( 1 ) . بقره / 165 .