از ابن عباس منقول است :
گروهى از پيامبر اسلام ( ص ) پرسيدند : اين آيه دربارهء چه كسانى نازل شد ؟
رسول خدا ( ص ) فرمود : هنگامى كه روز قيامت فرا رسد رايتى از نور سپيد بسته مىشود و منادى ندا در مىدهد كه سيد المؤمنين و كسانى كه با او به بعثت محمّد ( ص ) ايمان آوردند برخيزند ، آن گاه على بن ابى طالب برمىخيزد و رايت نور سپيد را به او مىدهند . تمام مهاجران و انصار اوليه زير پرچم قرار دارند و ديگران به آنان درنمىآميزند تا آنكه على ( ع ) به روى منبرى از نور پروردگار عزيز مىنشيند و همهء مردم يكى يكى به او عرضه مىگردند و آن حضرت پاداش و نور هر كدام را به آنان مىدهد . هنگامى كه به آخرين نفر مىرسد مىفرمايد : خصلت و منزلت خويش را در بهشت ديديد ، پروردگارتان مىفرمايد : شما را در نزد من آمرزش و پاداشى بزرگ - بهشت - است . آن گاه على با آن قوم كه زير پرچم او قرار دارند - برمىخيزد و آنان را داخل بهشت مىنمايد ، سپس به منبر خويش باز مىگردد و اين ماجرى همچنان ادامه دارد تا تمام مؤمنين به او عرضه مىشوند و او سهم خويش را از آنان برداشته و به بهشت مىبرد و گروهى را براى آتش رها مىكند . و اين است مراد از آيهء دوّم سورهء فتح كه مىفرمايد : * ( « وَالَّذِينَ آمَنُوا بِالله وَرُسُلِه أُولئِكَ هُمُ الصِّدِّيقُونَ وَالشُّهَداءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ » ) * - يعنى مؤمنان اوليه و پيشگام و اهل ولايت - * ( « وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ » ) * - يعنى كسانى كه به ولايت و حق على كه رعايت آن بر همه واجب است كفر ورزيدهاند .
فضل مىگويد :
اين مطلب از داستانها و حكايتهايى است كه شيعه نقل كرده و هيچ روايت و سند صحيحى براى آن وجود ندارد و ايشان هيچ گونه پرهيزى از دروغ و دروغ بستن ندارند .
بر فرض صحّت نيز ، حاكى از منقبتى بزرگ از مناقب امير المؤمنين ( ع ) مىباشد كه [ نزد ما ] مسلم است ولى بحث در مورد نص است و اين استدلال چه ربطى با نص دارد ؟
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 272
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٢٧٢