روايتى است كه سيوطى در تفسير آيهء بعدى در الدر المنثور مىآورد . وى در ذيل آيهء * ( « فِي بُيُوتٍ أَذِنَ الله أَنْ تُرْفَعَ » ) * ( 1 ) از ابن مردويه با ذكر سند نقل مىكند كه انس بن مالك و بريده گفتند :
هنگامى كه رسول اكرم ( ص ) آيهء * ( « فِي بُيُوتٍ أَذِنَ الله » ) * را تلاوت فرمود مردى برخاست و پرسيد : اين خانهها ، كدام خانه هاست ؟ رسول خدا ( ص ) فرمود : خانهء پيامبران . ابو بكر برخاست و پرسيد : آيا اين خانهء على و فاطمه نيز جزو آن خانه هاست ؟ رسول اكرم ( ص ) فرمود : آرى از بهترين آنهاست .
علَّامه شبيه اين روايت را در منهاج الكرامه از انس و بريده به نقل از ثعلبى نقل كرده است . و همانطور كه از ظاهر آيه برمىآيد و اكثر مفسران با آن موافقت دارند : اين آيه با آيهء قبل كه آيه مشكاة است ارتباط دارد و معلوم است كه مقيد ساختن مشكاة به قرار داشتن در خانه پيامبران ربطى به ظاهر آيه ندارد كه منظور تعظيم مشكاة با زيارت نور ظاهرى است . پس همانطور كه در روايت ابن مغازلى آمده است بايد مراد از مشكاة فاطمه باشد تا مقيد ساختن آن به قيد « بودن در خانهء پيامبران » موجب بزرگداشت آن و افزايش نور معنوى مشكاة گردد . لذا خلاصهء آيه چنين مىشود كه مثل نور خدا مانند فاطمهء دانشمند است كه در چراغ حسن و حسين ، نور افشانى مىكند و نور او با نور امامان ديگر از نسل وى افزايش مىيابد ، و اين مسئله قويترين دليل بر امامت على و فرزندان پاكش مىباشد . زيرا در حديث مذكور ذكر مىشود كه امامان يكى پس از ديگرى از نسل فاطمه مىباشند و بدون ترديد اعتقاد به امامت فرزندان فاطمه ، مبتنى بر پذيرفتن امامت على ( ع ) است . بدين ترتيب ، با اعتقاد به امامت فرزندان فاطمه ، امامت على ( ع ) ثابت مىگردد . ضمن اينكه خدا تعالى با تشبيه نور خود به فاطمه و فرزندان او ، فضيلتى بىنظير و افتخارى بىمانند را براى آنان بيان مىدارد . و بدون شك فضيلت آنان از فضيلت على سرچشمه مىگيرد و پايينتر از آن مىباشد . پس على ، با فضيلتترين شخص امت است و چنين شخصى بايد امام باشد .
هامش
( 1 ) . همان / 36 .