ابن سيرين مىگويد :
طوبى ، درختى است در بهشت كه ريشهء آن در حجرهء على است و هيچ حبجره اى درب بهشت نيست مگر اينكه شاخه اى از درخت طوبى در آن وجود دارد .
فضل مىگويد :
در روايات مشهور است كه اين درخت در خانه نبىّ اكرم ( ص ) است و بعيد نيست كه خانه نبىّ اكرم و ولى متحد باشد . پذيرفتن اين روايت هيچ اشكالى ندارد . زيرا تمام اينها ، حاكى از فضايل مورد اتفاق است ولى بر نص مورد ادعا ، دلالت ندارد .
من مىگويم :
در الدر المنثور از ابن ابى حاتم به نقل از ابن سيرين حديث مذكور را روايت كرده است ، و اينكه فضل مىگويد : اين درخت در خانهء پيامبر ( ص ) است ، نيز روايت شده است و جمع بين دو روايت نتيجه مىدهد كه خانهء آن دو بزرگوار يكى است . كما اينكه از طرق روايى ما نيز پيامبر اكرم ( ص ) به اين مسئله تصريح مىفرمايد . يك بار فرمود : « طوبى ، نام درختى است در بهشت ، ريشه آن در خانهء من است و شاخههاى آن در خانههاى بهشتيان » و بار ديگر فرمود : « ريشهء آن درخت در خانهء على است » .
دلالت آيه بر امامت على ( ع ) از دو جهت است : اوّل اينكه روايت روشن مىكند كه على از اهل بهشت است و قبلا بارها گفته شد كه اعلام بهشتى بودن شخصى معين ، مستلزم آن است كه وى داراى عصمت يا برترى بر ديگران باشد . دوّم : اتحاد خانهء نبى ( ص ) و ولى ( ع ) دليل بر آن است كه آنها مانند يك روح هستند و از منزلت واحدى برخوردارند . پس على ، برترين مردم و بهترين آنها حتى نسبت به ساير انبياء مىباشد ، و چنين فردى قطعا امام است .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 258
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٢٥٨