فضل مىگويد :
اين آيه خلفاى ديگر را نيز در بر مىگيرد ؛ زيرا تمام آنان اولى الامر بودهاند و دليلى بر مدّعاى او نيست .
من مىگويم :
امكان ندارد كه ساير خلفا را در بر گيرد . خواه چهار خليفهء اوّل مقصود باشد يا آن چهار خليفه همراه با معاويه ، يزيد و وليد و مانند اينها . زيرا آيه بر عصمت اولى الامر دلالت دارد حال آنكه و همانطور كه در ابتداى مبحث امامت ذكر شد ، هيچيك از آنان معصوم نيستند . پس بايد گفت كه مراد از اولى الامر على و فرزندان اوست . چرا كه به اجماع و ضرورت ، ديگران از عصمت برخوردار نبودهاند .
آيهء * ( « وَأَذانٌ مِنَ الله وَرَسُولِه »
مصنّف - اجزل اللَّه ثوابه - مىگويد :
شصت و نهم : آيهء شريفهء * ( « وَأَذانٌ مِنَ الله وَرَسُولِه إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الأَكْبَرِ » ) * ( 1 ) است . در مسند احمد آمده است كه او ، على مىباشد . هنگامى كه رسول خدا ( ص ) ابو بكر را براى خواندن اين آيات گسيل داشت به دنبال او على را روانه فرمود تا به جاى ابو بكر اين مأموريت را انجام دهد . پس از اتمام حج وقتى على ( ع ) خدمت رسول خدا ( ص ) رسيد پيامبر اكرم ( ص ) فرمود : « به من امر شد كه آن آيات را يا خودم براى مردم بخوانم يا شخصى كه از من باشد . »
فضل مىگويد :
پاسخ اين است كه اعزام على به دنبال ابو بكر براى آن بود كه عربها در پيمانهاى خود ، تنها سخن صاحب پيمان يا فردى از قوم او را معتبر مىشمردند . به همين جهت رسول اكرم ( ص ) على ( ع ) را فرستاد .
من مىگويم :
اگر مسئله به شكلى باشد كه فضل مىگويد قاعدتا نبايد اين موضوع براى پيامبر و
هامش
( 1 ) . توبه / 3 .