ابو بكر نيز با رسول خدا ( ص ) خويشاوندى داشته است باز هم خويشاوندى على از او نزديكتر است . لذا اين نزديكتر بودن به اتفّاق علما ، ابو بكر را از ارث محروم مىسازد و خلافت متعلق به على ( ع ) مىگردد .
آيهء * ( « وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا »
مصنّف - اعلى اللَّه مقامه - مىگويد :
شصت و هفتم : آيهء شريفهء * ( « وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ » ) * ( 1 ) است كه دربارهء ولايت على ( ع ) نازل شد .
فضل مىگويد :
مفسران اين حديث را ذكر نكردهاند و بر فرض صحّت مانند ديگر آيات به شمار مىرود .
من مىگويم :
در كشف الغمه اين حديث را از ابن مردويه نقل مىنمايد . بنابر اين ، دلالت آيه بر امامت امير المؤمنين واضح است ؛ زيرا كسى كه قدم صداقت مؤمنين با ولايت او استوار مىگردد و خدا در كتاب عزيز خود به استوارى آن گواهى مىدهد بايد از همه مردم برتر و بهتر باشد ، و به همين خاطر امام آنان مىباشد و اگر مراد از ولايت در حديث مذكور ، امامت باشد ، آن گاه اين حديث در حكم نص بر امامت على ( ع ) است .
آيهء * ( « أَطِيعُوا الله وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ »
مصنّف - طاب ثراه - مىگويد :
شصت و هشتم : آيهء شريفهء * ( « أَطِيعُوا الله وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنْكُمْ » ) * ( 2 ) است و على يكى از اولى الامر است .
هامش
( 1 ) . يونس / 2 .
( 2 ) . نساء / 58 .