خود را ملزم كردهاند بدون آنكه دليلى در دست داشته باشند ، مقام و فضيلت آن حضرت را نسبت به كسانى كه از لحاظ علمى و عملى با وى قابل قياس نمىباشند پايينتر بياورند .
نمىتوان پيروان مذهب اماميه را از كسانى شمرد كه در اثر محبّت افراطى نسبت به امير المؤمنين به هلاكت رسيدند ، زيرا روايت مورد بحث ، هلاك شدن محبّت على ( ع ) را مانند هلاك شدگان محبّت عيسى معرّفى مىنمايد ، و معلوم است كسانى كه در اثر محبّت عيسى به هلاكت افتادند افرادى هستند كه قائل به الوهيت او شدند . بنابراين ، از ميان محبيّن على ( ع ) نيز تنها كسانى كه قائل به خدايى او شدند هلاك گرديدند .
داستان ابن زبعرى نيز كه فضل ذكر مىكند هيچ مناسبتى با مثال زدن عيسى ندارد .
زيرا ابن زبعرى ، عيسى را به عنوان مورد نقضى براى آيه بيان مىكند نه به عنوان مثال .
بعلاوه از مفهوم آيه چنين استنباط مىشود كه مثال زننده ، شخص پيامبر ( ص ) است نه پيروان آن حضرت ، كه فقط از وى اعراض مىكنند .
از آنچه ذكر شد ، وجه دلالت آيه بر امامت امير المؤمنين معلوم مىگردد ، زيرا او را مثال زدن به عيسى دلالت بر آن دارد كه آن حضرت در نزد خداى متعال از لحاظ فضايل مانند عيسى است ، به گونه اى كه دشمنى او موجب هلاكت مىگردد . پس آن حضرت از لحاظ عظمت مقام مانند عيسى است و از تمام امت بالاتر بوده و امام آنان به شمار مىرود . لذا منافقين گفتند : براى آن حضرت مثالى جز عيسى ديده نمىشود . بعلاوه ، انگيزه غلو در مورد شخصيت آن حضرت نيز مانند انگيزه غلو در مورد حضرت عيسى ( ع ) ، همانا معجزات و كرامات شگفتآورى بود كه از آن حضرت صادر گرديد .
بدون شك سرزدن چنين اعمالى از فردى جز آن حضرت ، دليلى است بر كرامت او در نزد خدا و برترى او بر قومش و فردى كه افضل باشد سزاوار امامت است و دليل بر امامت او اين است كه معجزات وى همراه با ادعاى امامت بوده است . به عنوان نمونه كافى است به برخى از معجزات وى از قبيل خبر دادن از غيب ، ردّ الشمس در دوران حيات رسول خدا و پس از آن ، گفتگوى ما را با او و ديگر كرامات شگفتآور اشاره كرد .
به خواست خدا در حديث پانزدهم ، به وجه ديگرى ، امامت آن حضرت را از اين آيه و حديث بيان خواهيم كرد .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 248
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٢٤٨