( ع ) دلالت دارد ؛ زيرا از آن حضرت به صيغه جمع ياد شده است و مىگويد * ( « الَّذِينَ مَعَه » ) * كه اشاره به آن دارد كه وى به منزلهء تمام همراهان رسول خدا ( ص ) است . زيرا قوام آنها به خاطر اوست . بدين ترتيب فضيلت او از نظر جهاد ، تقوا و ديگر صفات برجسته ، روشن مىگردد . خصوصا اگر اوصاف بزرگى را كه براى محمّد و * ( « الَّذِينَ مَعَه » ) * ذكر شده ، به آن بيفزايم . صفاتى كه به طور كامل در مورد اكثر افراد صحابه صادق نيست ، حتى براى برخى از آنان نيز بطور كامل صدق نمىكند . و تنها در مورد پيامبر ( ص ) و على ( ع ) كه شبيه و نفس پيامبر است صادق است ، نزول برخى آيات ديگر مانند * ( « فَاسْتَوى عَلى سُوقِه يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ » ) * ( 1 ) روايت فوق را تأييد مىكند .
آيهء * ( « وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ »
مصنّف - قدّس سرّه - مىگويد :
شصت و پنجم : آيهء شريفهء * ( « وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا » ) * ( 2 ) است .
آيه در مورد على نازل شد ، چرا كه تعدادى از منافقين او را آزار مىدادند و تكذيب مىنمودند .
فضل مىگويد :
ظاهر آيهء نشانگر عموميّت آن است و اگر اختصاص به على هم داشته باشد هيچ دلالتى بر نص مورد نظر ندارد .
من مىگويم :
اين حديث نيز در كشف الغمه از ابن مردويه به نقل از مقاتل روايت شده است . و واحدى آن را در اسباب النزول آورده است ، با اين تفاوت كه به جاى جملهء آخر يعنى « او را تكذيب مىكنند » آورده است : « به او گوش مىكنند » . زمخشرى در تفسير آيهء مذكور مىگويد : « گفتهاند دربارهء تعدادى از منافقين نازل شد كه على را آزار مىدادند و به او گوش مىدادند » . دلالت آيه بر امامت على نيز آشكار است . زيرا اين جملهء آيهء * ( « بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا » ) * بر پاك بودن على از آنچه مىگفتند گواهى مىدهد ، و در پايان آيه ، سخنان ايشان
هامش
( 1 ) . فتح / 29 .
( 2 ) . احزاب / 58 .