كه اشتباه ، سزاوار كسى كه خبر كأنّ را نصب مىدهد و به جاى استفاده از كلمه « حادى » ( يكم ) ، بى هيچ دليلى كلمهء « اوّل » را به كار مىبرد .
جهت دلالت آيه بر امامت على ( ع ) اين است كه خداى سبحان از آن حضرت با صيعهء جمع تعبير مىفرمايد : * ( « إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » ) * .
صيغه جمع دليل بر آن است كه على ( ع ) به منزلهء تمام مؤمنين است . زيرا قوام و پايهء تقوا اوست . او بزرگترين فرد امت و برترين آنهاست . پس امام نيز مىباشد . در اين آيه همچنين به على مژدهء بهشت داده شده است و او به جهت آنكه داراى علم الكتاب است از اين مژده آگاه است . در گذشته بيان شد كه لازمهء دادن مژدهء بهشت به كسى ، عصمت يا افضليت او بر ديگران است . پس او امام مىباشد .
خبر ديگرى در كشف الغمه از ابن مردويه از جابر نقل كرده است كه رسول خدا در آخر آن مىفرمايد : « اى على ! به تو مژده مىدهم كه هر كس محبّت ما را داشته باشد خداى تعالى در روز قيامت او را با ما برمىانگيزد . » سپس اين آيه را تلاوت فرمود : * ( « فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » ) * . همچنين از موفق بن احمد خوارزمى روايت كرده است كه جابر گفت :
رسول خدا ( ص ) فرمود : اى على ! هر كس كه تو را دوست بدارد و ولايت تو را داشته باشد خدا او را در كنار ما سكنا مىدهد . سپس رسول خدا ( ص ) اين آيات را تلاوت فرمود : * ( « إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » ) * .
از ابتداى اين دو حديث استفاده مىشود كه محبّت پيامبر ( ص ) و محبّت على ( ع ) لازم و ملزوم يكديگرند و محبّت على ( ع ) موجب وارد شدن در بهشت مىگردد ، و اين دليل بر فضيلت آن بزرگوار بر ديگر افراد اين امّت است . لذا او امام مىباشد ، خصوصا با توجّه به اينكه اعلام شده است كه او اهل بهشت است و محبّت او موجب رفتن به بهشت مىباشد .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 246
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٢٤٦