پس هنگامى كه على و شيعيان او ، فرقه ناجيه اى باشند كه به راه حق هدايت مىكنند و بر اساس حق حكم مىكنند آن حضرت حتما امام مىباشد . زيرا امكان ندارد كه او مأموم و تابع يكى از شيعيان خويش باشد ؛ زيرا شيعه به معناى پيروان است نه به معناى كسى كه از او پيروى مىكنند . به همين دليل مطابق مذهب اين قوم ، مشايخ ثلاثه در زمرهء شيعيان او محسوب نمىگردند ؛ زيرا به گمان اهل سنّت آنها پيشوايان على بوده و متبوع آن حضرت مىباشند ، كما اينكه مخالفان و دشمنان او از قبيل زبير و طلحه و طرفداران آنان از ناكثين و معاويه و پيروانش از قاسطين ، جزو شيعيان او به شمار نمىآيند ، و تمام اهل سنت نيز مشمول عنوان شيعه قرار نمىگيرند ، چرا كه آنان بوضوح ، شيعهء دشمنان على شدند نه شيعهء خود على .
آيهء * ( « تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً »
مصنّف - نوّر اللَّه ضريحه - مىگويد :
شصت و چهارم : آيهء شريفهء * ( « تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً » ) * ( 1 ) است كه دربارهء على ( ع ) نازل شد .
فضل مىگويد :
اگر صحيح باشد هيچ دلالتى بر وجود نص در مورد امامت على ندارد .
من مىگويم :
اين حديث نيز از احاديثى است كه در كشف الغمه از ابن مردويه نقل شده است . مراد از نزول آيه آن طور كه پيداست در مورد على ( ع ) اين است كه آيه به طور كامل در مورد على و پيامبر اكرم ( ص ) نازل شده است . زيرا تمام آيه چنين است : * ( « مُحَمَّدٌ رَسُولُ الله وَالَّذِينَ مَعَه أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ الله وَرِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ » ) * ظاهر آيه حاكى از آن است كه از كلمهء * ( « أَشِدَّاءُ » ) * به بعد در حكم خبر براى محمّد ( ص ) و آنچه كه بر آن عطف شده مىباشد نه اينكه تنها ، خبر براى الذين معه باشد . بنابراين مراد از ركع و سجود نيز محمّد ( ص ) و على ( ع ) است . پس آيه بر امامت امير المؤمنين
هامش
( 1 ) . فتح / 29 .