على ( ع ) فرمود : « من همان مؤذن هستم » . حاكم نيز با ذكر سند از ابن عباس نقل مىكند كه على فرمود :
در كتاب خدا نامهايى براى من آورده شده است كه مردم آنها را نمىشناسند از جمله نام مؤذّن است : * ( « فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ ) * * ( أَلا لَعْنَةُ الله عَلَى الظَّالِمِينَ » ) * مراد از ظالمان كسانى است كه ولايت مرا تكذيب كردند و حق مرا سبك شمردند .
مانند اين حديث را از مناقب به نقل از حضرت باقر ( ع ) نيز ذكر مىنمايد .
دلالت اين آيه بر مقصود ما ظاهر است . زيرا مراد از كلمهء ظالمين از دو حال خارج نيست يا آنكه مقصود ، مطلق افراد معصيت كار است در آن صورت قطعا مؤذن بايد معصوم باشد ؛ زيرا نمىشود كسى معصيت كاران را لعنت كند كه خود اهل معصيت است ، پس اگر او معصوم است و هيچ كس غير از او داراى چنين خصلتى نيست ، او امام است . زيرا همانطور كه گذشت ، عصمت شرط امامت است . اما بعيد به نظر مىرسد كه مراد ، اعلان لعنت بر تمام افراد گنهكار و عاصى باشد .
و يا اينكه مقصود ، كسانى است كه اهل گناهان كبيره خصوصا كفر و نفاق باشند و همانطور كه بيان شد يكى از اين گناهان ، دشمنى على ( ع ) است . بدون شك كسى كه مردم به خاطر دشمنى با او مستحق لعنت مىگردند و در روز قيامت اين مسئله در ميان مردم اعلام مىگردد ، امام بر حق است ، بلكه همين كه او به عنوان مؤذن و منادى انتخاب شد دليل بر فضيلت او بر امت است و افضل ، امام است .
شاهد دلالت آيه بر امامت آن حضرت ، خبر آخر است ؛ زيرا مراد از ولايت در آن خبر ، امامت است ، چرا كه تكذيب به امامت مربوط مىشود نه به محبّت ، و به موجب مطلق بودن مفهوم ولايت در حديث مذكور ، ميان كسى كه مطلقا امامت او را انكار كند با كسى كه در زمانى خاص انكار نمايد تفاوتى وجود ندارد .
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 244
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٢٤٤