داراى عصمت يا مقامى نزديك به عصمت باشد و بيان كرديم كه مشايخ ثلاثه و افراد مانند آنها چنين نبودند . بنابراين امير المؤمنين معصوم است يا بر ديگران فضيلت دارد و امام مىباشد .
و روايتى كه اين قوم در مورد شمول آيه نسبت به افرادى غير از امير المؤمنين نقل كردهاند ، صحيح نمىباشد و براى ما حجّت نيست . آيا امكان دارد كه خداى سبحان افرادى مانند آنها را مژدهء بهشت دهد و از آتش دوزخ در امان دارد تا احكام الهى را پست شمارند و حقوق خاندان پاك رسول خدا ( ص ) را غصب نمايند و خون مسلمانان را بريزند و بيت المال را به مصرف شخصى برسانند و عليه امام زمان خود شورش كنند و با كسى بجنگند كه جنگ با او در حكم جنگ با خدا و پيامبر ( ص ) اوست ؟ !
آيهء * ( « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ »
مصنّف - رفع اللَّه درجته - مىگويد :
پنجاه و هشتم : آيهء شريفهء * ( « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ » ) * است .
على ( ع ) فرمود : حسنه ، دوستى ما اهل بيت است و سيئه ، دشمنى ماست و هر كس دشمنى ما را داشته باشد خدا او را با صورت در آتش مىافكند .
فضل مىگويد :
شكى نيست كه محبّت اهل بيت محمّد ( ص ) از حسنات است ولى اين مسئله را نمىتوان به عنوان دليلى بر امامت دانست .
من مىگويم :
در كشف الغمه اين حديث را يك بار به طور كامل از ابن مردويه نقل نموده و يك بار هم فقط قسمت دوّم آن را كه مىفرمايد : « و السيئة بغضنا » نقل كرده است . در هر حال اين روايت در تفسير دو آيه از آيات قرآن وارد شده است .
آيه اوّل : * ( « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَه عَشْرُ أَمْثالِها وَمَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ » ) * ( 1 )
هامش
( 1 ) . انعام / 160 .