حال بر مبناى هر دو احتمال ، استثناى على و سلمان ، دال بر برترى آنان از ديگران و عصمت ايشان در ميان تمام افراد امّت است و بدون شك ، على از سلمان برتر است .
بنابراين براى امامت معّين مىگردد .
آيهء * ( « وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ »
مصنّف - قدّس اللَّه روحه - مىگويد :
پنجاه و چهارم : آيهء شريفهء * ( « وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ » ) * است . ابن عباس مىگويد : مراد على بن ابى طالب است .
فضل مىگويد :
شما مىدانيد كه صبر يكى از صفات انسانى است و از نامها نيست تا به كسى اطلاق گردد . لذا اين آيه نيز ، نزديك به مورد قبلى است .
من مىگويم :
همانطور كه واضح است مراد ابن عباس اين است كه آن كس كه سفارش به صبر نمود ، على است . نه اينكه خود صبر ، على است . و استعمال تعبير جمع در مورد آن حضرت براى اكرام او و بيان كامل بودن صبر وى و اعلام اين حقيقت مىباشد كه صبر او به اندازه اى جامع و كامل است كه به منزلهء صبر تمام مؤمنين به شمار مىآيد . لذا هيچ حركتى كه بر خلاف صبر باشد از آن حضرت سر نزد ، و صبر دو شاخه است : صبر در طاعت و صبر در دورى از معصيت . پس على ( ع ) برترين فرد اين امت و تنها معصوم ميان آنهاست و امام آنان مىباشد .
آيهء * ( « وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ »
مصنّف - طاب مرقده - مىگويد :
پنجاه و پنجم : آيهء شريفهء * ( « وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ » ) * ( 1 ) كه مراد از آن على و سلمان است .
هامش
( 1 ) . توبه / 100 .