داشته عنايت مىفرمايد .
با توجّه به توضيح فوق ، معناى نزول آيه دربارهء على ( ع ) اين است كه خدا اعلام مىنمايد كه شخص على يا پاداش او از همه برتر است . و برترى به هر كدام از اين دو معنى موجب شايستگى در احراز امامت است . برترى به معناى اوّل كه روشن است و به معناى دوّم به دليل آنكه پاداش بيشتر داشتن مشروط به عمل بيشتر داشتن و بالا بودن درجهء اخلاص است كه اين هر دو - عمل بيشتر و اخلاص بالاتر - همانطور كه اشاره شد از برترى ذاتى ناشى مىگردد .
آيهء * ( « فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى الله »
مصنّف - اعلى اللَّه مقامه - مىگويد :
چهل و نهم : آيهء شريفهء * ( « فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى الله وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ » ) * ( 1 ) است .
مراد از ستمگر در آيهء فوق كسى است كه فرمودهء رسول خدا ( ص ) را در مورد على ( ع ) رد كند .
فضل مىگويد :
اين حديث از روايات اوست و اگر صحيح باشد بر ثبوت مقصود دلالت نمىكند .
من مىگويم :
اين حديث نيز از احاديثى است كه صاحب كشف الغمه آن را به نقل از ابن مردويه ذكر مىنمايد . و مراد از رد كردن سخن رسول اكرم ( ص ) دربارهء على ( ع ) رد كردن نظر رسول خدا ( ص ) در مورد امامت على است . زيرا تنها انكار امامت است كه بزرگترين ظلم و دروغ بستن به خدا محسوب مىشود و در مورد ساير فضايل على اينچنين مىباشد ، و بر فرض كه مراد انكار ديگر فضايل باشد باز هم اين آيه دليل بر افضيلت على است . زيرا خداى متعال در مورد انكار فضايل هيچ يك از افراد اين امت چنين چيزى نگفته است . و افضل مردم - خصوصا با توجّه به چنين فضيلتى كه در اينجا بيان شد - بزرگترين فرد امت
هامش
( 1 ) . زمر / 31 .