دروغ گفتند و به هلاكت رسيدند . لذا خداى تعالى اين آيه را نازل فرمود كه : * ( « كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ » ) * يعنى با راست گويان باشيد . در اين آيه مؤمنين را مورد خطاب قرار داده است تا مانند منافقان به خاطر دروغگويى هلاك نگردند . بر فرض هم كه نزول آيه در مورد على صحيح باشد دلالت بر فضيلت او مىكند همانطور كه بر فضيلت ساير مؤمنان دلالت دارد و نمىتوان آن را دليلى بر امامت او شمرد .
من مىگويم :
مصنّف در منهاج الكرامه همين حديثى را كه در اينجا آورده است در شأن نزول هر دو آيه از ابو نعيم به نقل از ابن عباس روايت كرده است . سيوطى در الدر المنثور نقل مىكند كه ابن مردويه با ذكر سند از ابن عباس در شأن نزول آيهء * ( « وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ » ) * نقل مىكند كه مراد اين است كه با على باشيد .
مانند اين حديث را ابن عساكر با ذكر سلسله سند از ابو جعفر باقر ( ع ) نقل كرده است .
مراد از بودن با على ، ضرورتا همراهى خارجى و جسمانى نيست بلكه به خاطر اطلاق آيه ، مراد پيروى شرعى از اوست .
پس آيه بر عصمت امير المؤمنين دلالت دارد . زيرا :
اولا : همانطور كه مقتضاى اطلاق آيه است او را به صدق در اعمال و گفتار توصيف نموده است .
ثانيا : قبيح است كه خداوند به مردم دستور دهد تا از كسى پيروى كنند كه او عمدا يا سهوا از مخالفت با احكام خدا در امان نيست .
ثالثا : در صورتى كه معصوم نباشد ، اجتماع امر و نهى كه ضدين هستند لازم مىآيد . زيرا از يك سو پيروى را واجب مىنمايد و از سوى ديگر در صورتى كه آن شخص دچار معصيت گردد پيروى از وى را حرام نموده است .
حال كه مطابق معناى اين آيه ، امير المؤمنين معصوم است ، امامتش ثابت مىگردد ؛ زيرا همانطور كه گذشت عصمت يكى از شرايط امامت است و به اجماع ، هيچ كدام از صحابه به استثناى على ( ع ) معصوم نبودهاند . صرف نظر از اين مقدّمات نيز امر خدا مبنى بر پيروى كامل مردم از يك شخص ، حاكى از امامت آن شخص نسبت به مردم است .
از آنچه ذكر نموديم نادرستى دو قول ديگر كه از برخى مفسرين در تفسير آيه نقل شده است روشن مىگردد - قول اوّل اين بود كه مراد از صادقين تمام مهاجرين و انصار هستند و قول دوّم اين بود كه مراد از صادقين آن سه مسلمانى است كه از شركت در جنگ
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 189
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص١٨٩